Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Χωρίς πολιτική βούληση καλύτερα να ξεχάσουμε τις μεταρρυθμίσεις…

- Νίκος Κομσέλης

Χιλιάδες σελίδες έχουν γραφτεί για τις μεταρρυθμίσεις και το πόσο επιτακτικές είναι. Ειδικοί έκαναν και εξακολουθούν να κάνουν αναλύσεις επί αναλύσεων για το ότι πρέπει να περιοριστεί το σπάταλο κράτος, να γίνει πιο αποτελεσματικό, να παταχθεί η διαφθορά, να δοθούν πόροι στην ανάπτυξη και πάει λέγοντας. Έχουμε βρεθεί μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια κρίσης να συζητάμε τα αυτονόητα, αυτά που ξέρουμε ήδη δηλαδή και να ξοδεύουμε φαιά ουσία για τις μεταρρυθμίσεις οι οποίες το πόσο επιτακτικές είναι το ξέρει πλέον και η γάτα…
Αυτό που μας διαφεύγει και το οποίο δεν συζητάμε καθόλου -καθώς βρίθουμε νεοφώτιστων τεχνοκρατών αλλά έχουμε τρομακτική έλλειψη σε γνήσια πολιτικά μυαλά- είναι το πώς θα γίνουν οι μεταρρυθμίσεις σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί ο απόλυτος διχασμός. Το ένα τρίτο των Ελλήνων ψηφίζει με γνώμονα το να κρατήσει τις δουλειές του στον δημόσιο τομέα. Και ψηφίζει γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι εποχές αυτές πέρασαν ανεπιστρεπτί. Γνωρίζει ότι η διατήρηση των υπαρχουσών θέσεων εργασίας στο δημόσιο είναι επιζήμιες για τον ιδιωτικό τομέα που φορολογείται άγρια. Γνωρίζει επίσης ότι αυτό θα οδηγήσει μαθηματικά σε δημοσιονομικό εκτροχιασμό και η συντεταγμένη χρεοκοπία θα γίνει άτακτη. Όμως με καθαρά ωφελιμιστικά κριτήρια επιμένει στην Ριζοσπαστική Αριστερά ακόμα και αν γνωρίζει ότι οι επιλογές της ενδέχεται να είναι επιζήμιες για τη χώρα.

Το άλλο τρίτο των ψηφοφόρων ψηφίζει πάλι με γνώμονα να αποτραπεί η άνοδος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην εξουσία με όλα τα αρνητικά επακόλουθα. Όσο οι Έλληνες και να απεχθάνονται τον παλαιοκομματισμό, όταν ακούν τις δηλώσεις του Γλέζου (για τις καταθέσεις), του Αλαβάνου (για την επιστροφή στη δραχμή), τον Λαφαζάνη (για τους μουσουλμάνους της Θράκης) τους πιάνει τέτοιο σύγκρυο που προτιμούν να στραφούν προς την Νέα Δημοκρατία παρά να πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ το μπόνους των 50 εδρών και να γίνει κυβέρνηση.
Υπάρχει βέβαια και ένα τελευταίο τρίτο των ψηφοφόρων που ψηφίζουν με τα μυαλά στα κάγκελα αλλά με αυτό δεν θα ασχοληθούμε τώρα…
Στο περιβάλλον αυτό είναι τρομακτικά δύσκολο να περάσουν οι μεταρρυθμίσεις. Απουσιάζει παντελώς η πολιτική βούληση και η αλληλεγγύη μεταξύ των διαφόρων επαγγελματικών ομάδων καθώς προωθούσαν και προωθούν τα συμφέροντά τους η μία σε βάρος της άλλης και τελικά σε βάρος της χώρας. Πόσο μάλλον όταν οι επαγγελματικές ομάδες έχουν συσπειρωθεί γύρω από δύο κόμματα εκ των οποίων το ένα επενδύει στον άκρατο λαϊκισμό και στην ανεξάντλητη παροχολογία… Οι δημοσκοπήσεις που φέρνουν το ΣΥΡΙΖΑ περίπου στα ίδια με τον έτερο πόλο δηλαδή την Νέα Δημοκρατία, κάνουν διστακτική την κυβέρνηση στο να προχωρήσει με τις μεταρρυθμίσεις πιο δυναμικά. Η κατάσταση γίνεται πιο περίπλοκη καθώς δίνεται επίσης αγώνας προκειμένου να κρατηθούν και οι κυβερνητικοί εταίροι στην ζωή, να μην διασπαστούν και να μην υπάρξουν και "διαρροές" καθώς και το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ έχουν σημαντικότατα ερείσματα στο αδηφάγο δημόσιο το οποίο πρέπει να μεταρρυθμιστεί. Με άλλα λόγια η κυβέρνηση καρκινοβατεί μεταξύ των πιέσεων της τρόικας για τις αναγκαίες αλλαγές από τη μία και της απειλής της κατάρρευσης του κυβερνητικού συνασπισμού από την άλλη με άμεση προσφυγή σε εκλογές σε μια δύσκολη στιγμή για τη χώρα και με όλα τα αρνητικά επακόλουθα.
Στην πόλωση αυτή συνέβαλαν όπως είπαμε και στο παρελθόν οι δηλώσεις ορισμένων πολιτικών όπως του Στέφανου Μάνου και της Μιράντας Ξαφά για εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο αόριστα οι οποίες καταρχήν δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν στην παρούσα φάση με τον βίαιο τρόπο με τον οποίον προτάθηκαν καθώς με την ανεργία στα ύψη υπάρχει και ο φόβος της κοινωνικής αναταραχής. Η ζημιά που έκαναν όμως οι "τεχνοκράτες" με την μηδενική πολιτική σκέψη είχε γίνει και η πόλωση εντάθηκε δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο το όποιο μεταρρυθμιστικό έργο.
Ο Λαϊκισμός απ' όπου και αν προέρχεται, είτε από τους μεταρρυθμιστές είτε από τους "συντηρητικούς" της αριστεράς παραμένει λαϊκισμός και είναι εξίσου επιζήμιος για την χώρα. Θέλουμε να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις; Ας επικεντρωθούμε στο να αμβλύνουμε την πόλωση. Ας επικεντρωθούμε στο να σπάσουμε το απόστημα που ταλαιπωρεί τον ελληνικό λαό. Οι πολιτικοί πρέπει να σταματήσουν να σκέφτονται με κομματικά και ωφελιμιστικά κριτήρια. Ο Λαϊκισμός μπορεί να συσπειρώνει τους οπαδούς τους, να ενισχύει το προφίλ τους στο κόμμα τους, όμως, κάνει τεράστια ζημιά στη χώρα.
Ο Δημοσιοϋπαλληλικός κόσμος είναι καλώς ή κακώς ένα τεράστιο κομμάτι του Ελληνικού λαού, ακόμα μεγαλύτερο αν προσθέσει κανείς και τις οικογένειες τους. Χωρίς την συγκατάθεση του κόσμου αυτού ή έστω ενός μεγάλου μέρους του δεν θα προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις. Δεν θα μεταρρυθμιστεί το κράτος χωρίς την συναίνεση των κρατικών λειτουργών. Αυτό πρέπει να το χωνέψουν μια και καλή οι επίδοξοι τεχνοκράτες, πτυχιούχοι ξένων κολεγίων, γίγαντες της επιστήμης αλλά νάνοι της πολιτικής και γίγαντες της θεωρίας αλλά νάνοι της πράξης. Προσκολλημένοι στα θεωρήματα των βιβλίων τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβουν ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν θα προχωρήσουν ερήμην των αρχικών υπευθύνων και το ότι δεν προχώρησαν ως τώρα πρέπει να τους λέει ήδη πολλά. Τα πειθαρχικά συμβούλια δεν θα συγκροτηθούν από ιδιώτες αλλά από αδιάφθορους κρατικούς λειτουργούς με αίσθηση καθήκοντος. Οι απολύσεις των υπεράριθμων δεν θα γίνουν χωρίς την συναίνεση των χαμηλόμισθων του δημοσίου που βρίσκονται σε απόγνωση από τις οριζόντιες περικοπές προκειμένου να μην τυχόν και απολυθούν οι διορισμένες κομματικές στρατιές. Εδώ χρειαζόμαστε όμως επιχειρήματα ουσιαστικά τα οποία θα αντιπαραβάλουμε στον άκρατο λαϊκισμό. Χρειαζόμαστε ενωτικό και όχι διχαστικό πολιτικό λόγο. Χρειάζεται να ενώσουμε όσο γίνεται περισσότερους  Έλληνες σε ένα κοινό μέτωπο υπέρ των μεταρρυθμίσεων οπουδήποτε και αν βρίσκονται, στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό μεταφράζεται σε πολιτική βούληση.
Η πολιτική βούληση που απαιτείται εδώ προκειμένου να σωθεί η χώρα δεν αρκεί να είναι ισχυρή αλλά πρέπει να είναι και διαρκής. Πολλοί από εσάς θα θυμούνται τις μεταρρυθμίσεις που προσπάθησε να πραγματοποιήσει η κυβέρνηση του Κων. Μητσοτάκη στα αστικά λεωφορεία. Είχαμε τότε βίαια επεισόδια, ξεβρακώματα οδηγών, σαμποτάζ σε περιουσία του Ελληνικού δημοσίου και πάει λέγοντας. Παρά όλα αυτά τα αίσχη η μεταρρύθμιση προχώρησε. Στα ντεπόζιτα μπήκαν λουκέτα ώστε να μην κλέβονται τα καύσιμα που αγοράστηκαν με τον ιδρώτα του Έλληνα, τα λεωφορεία ήταν καθαρά και τα δρομολόγια τακτικά. Πόσο κράτησε αυτό; Όχι για πολύ. Μόλις ανήλθε η κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου στην εξουσία οι Σταμουλοκωλάδες τα ξαναπήραν πανηγυρικά για να μπορούν να ζημιώνουν το Ελληνικό δημόσιο εσαεί προσφέροντας στον Έλληνα υπηρεσίες κάτω του μετρίου ενώ εξασφάλισαν για τους εαυτούς τους μισθούς πιλότων F16…
Η ιστορία αυτή μπορεί να μας δώσει πολύτιμα διδάγματα σχετικά με το πώς πρέπει να πορευτεί η χώρα αυτήν την στιγμή. Και πρέπει να πορευτεί με πολιτική βούληση για τις μεταρρυθμίσεις και όχι με τον δρόμο του λαϊκισμού που επιλέγουν αρκετοί πολιτικοί. Εάν λαϊκισμός είναι το να υπόσχεσαι το αδύνατον προκειμένου να αποκομίσεις ιδία οφέλη σαν πολιτικός και να συσπειρώσεις τους οπαδούς σου, τότε αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η χώρα αυτή την στιγμή. Και αυτό γιατί παράλληλα ενισχύεται η πόλωση και ο διχασμός. Και όσο αδύνατον είναι αυτό που υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή να κρατηθούν οι υπάρχουσες θέσεις στο δημόσιο, άλλο τόσο αδύνατον είναι να έχουμε 200.000 απολύσεις από χθες! Όσο επαίσχυντος λαϊκισμός είναι το ένα, άλλο τόσο είναι και το άλλο. Ακόμα και αν απολύσει η κυβέρνηση αύριο 200.000 δημοσίους υπαλλήλους αυτό θα μεταφραστεί σε 200.000 νέους ανέργους και τις οικογένειες τους να ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος θα βγει στην κυβέρνηση την επόμενη μέρα να τους ξαναπάρει πίσω. Και αυτό είναι το καλό σενάριο. Γιατί βέβαια και το κακό σενάριο, δηλαδή να ξαναπάρει και άλλους τόσους!
Μάλλον διαφεύγει από τους επίδοξους μαθητευόμενους μάγους των μεταρρυθμίσεων ότι αν στην Αγγλία της Μάργκαρετ Θάτσερ οι μεταρρυθμίσεις πέτυχαν αυτό δεν συνέβη μόνο χάρη στην τόλμη της. Συνέβη κυρίως γιατί υπήρχε συναίσθηση του Αγγλικού λαού για το αναγκαίο τους. Γιατί υπήρχε πολιτική και λαϊκή βούληση η οποία εξέλεξε την Θάτσερ σε τρείς συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Γιατί οι μεταρρυθμίσεις ήταν διαρκείς και ολοκληρωμένες και η κυβέρνηση που τις επεδίωξε αμείφτηκε με 11 χρόνια συνεχούς παραμονής στην εξουσία.
Οπουδήποτε και αν ανήκουν οι Έλληνες, στον ιδιωτικό ή στον δημόσιο τομέα, είναι πάνω από όλα Έλληνες και οι μεταρρυθμίσεις που θα ευνοήσουν την Ελλάδα θα μας ευνοήσουν όλους μας. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα ισχυρό μεταρρυθμιστικό σοκ για να ανασάνουν οι παραγωγικές τάξεις, να δει ελπίδα ο άνεργος, να υπάρχει μέλλον για τους νέους. Το σοκ αυτό όμως χωρίς πολιτική βούληση, χωρίς ξεκάθαρη και διαρκή λαϊκή εντολή στις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Πρέπει πρώτα να καλλιεργήσουμε την πολιτική βούληση στον Ελληνικό λαό και να πείσουμε όλες τις επαγγελματικές ομάδες ότι η σωτηρία της Ελλάδας είναι προς το συμφέρον όλων μας.
Από την πολιτική ζωή στην Ελλάδα δεν μας λείπουν οι τεχνοκράτες. Από αυτούς έχουμε αρκετούς. Σίγουρα δεν μας λείπουν οι λαϊκιστές. Επίσης δεν μας λείπει ο συνδυασμός των δύο, είδος που ευδοκίμησε από την αρχή της κρίσης και πολλαπλασιάστηκε μάλιστα γρήγορα. Μας λείπουν άνθρωποι με γνήσια πολιτική σκέψη και αίσθημα ευθύνης απέναντι στον Ελληνικό λαό. Χρειαζόμαστε πολιτικούς που θα προτάξουν την ταυτότητά τους σαν Έλληνες πάνω από την κομματική τους ταυτότητα. Ανθρώπους αποφασισμένους να ενώσουν τους Έλληνες και όχι να τους χωρίσουν σε στρατόπεδα. Ανθρώπους που θα πείσουν ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι προς όφελος όλων των Ελλήνων. Που θα ρισκάρουν και θα εκτεθούν στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους τους που τους κέρδισαν λαϊκίζοντας. Ανθρώπους με ΕΝΩΤΙΚΟ και όχι διχαστικό πολιτικό λόγο. Ανθρώπους που θα καλλιεργήσουν την ομοψυχία, την λαϊκή αλληλεγγύη και την πολιτική βούληση για τις μεταρρυθμίσεις. Ο Ελληνικός λαός πρέπει επιτέλους να κλείσει τα αυτιά του στον λαϊκισμό και με ωριμότητα να δώσει βήμα σε αυτούς τους ανθρώπους να ακουστούν.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...