Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Τα κέρατα, τα βερνικωμένα


Νομίζω πως όταν ερωτεύομαι έναν άντρα, χάνω τη δύναμη μου για λίγο καιρό.
Γίνομαι άλλος άνθρωπος, δεν ξέρω τι σκατά είναι αυτό που παθαίνω και γιατί μου συμβαίνει.
Έτσι καταλαβαίνω πως είμαι ερωτευμένη με κάποιον. Όταν δεν υπακούω στις διαταγές μου.
Ησυχάζω, γλυκαίνω για μερικούς μήνες, μπορεί και χρόνο.
Τότε ο άλλος νομίζει πως είμαι κότα και λέει «δεν ρίχνω κάνα γρήγορο και σε καμιά άλλη, αφού αυτή κοιμάται όρθια;».
Και τρώω κέρατο βερνικωμένο και πανέμορφο.
Πιστεύω ότι οι άντρες που είναι καλοί εραστές, δεν είναι πιστοί.
Πιστός  είναι συνήθως ο άντρας που δεν έχει ως προτεραιότητα το πήδημα και έχω πειραματιστεί σε αυτό.
Θα ήθελα πολύ να υπάρχει ένας ερωτικός άντρας, που να μην κοιτάζει κάθε κώλο που περνάει από μπροστά του σαν να ψάχνει ταξί.
Νομίζω όμως, πως αν υπήρχε στον κόσμο που κινούμαι, θα τον είχα γνωρίσει ήδη.
Άρα, δεν ελπίζω ότι θα τον συναντήσω.
Έρχομαι σε εκείνους που γνώρισα ήδη.
Τους παρταόληδες.
Θυμάμαι κάποιος με τον οποίο συζούσαμε, για να μην τον πάρω πρέφα, έβγαινε ραντεβού με τη γκόμενα στις 6 το πρωί.
Στις 8.00 γυρνούσε σπίτι, άλλαζε και όταν ξυπνούσα τον έβρισκα να πίνει καφέ, θεωρώντας ότι είχε ξυπνήσει πρώτος.
Πού να φανταστώ τέτοια τρέλα;
Μπράβο του όμως, τον παραδέχομαι. Απίθανο κόλπο.
Με έναν άλλον που ζούσε εκτός Αθηνών και ερχόταν ενίοτε στο πατρικό του εδώ, πηδιόμασταν κάποιο βράδυ και πέφτει πάνω μου ένα χάρτινο κουτάκι από τη βιβλιοθήκη που ήταν έπιπλο με το κρεβάτι.
Αυτός δεν το είδε, το κράτησα στην άκρη και μόλις τελειώσαμε, το ανοίγω και βλέπω μέσα δυο σκουλαρίκια. 
Δεν έκανε καν τον κόπο να πει το ψέμα πως τα πήρε για μένα.
Ασημένια ήταν, σιγά το κόστος ρε βλάκα!
Είπε ότι ήταν δώρο για την αδελφή του. 
Σε κάνα μήνα τα είδα στα αυτιά της γυναίκας του κολλητού του.
Ένας άλλος γκόμενος που είχα, πηδούσε μια ξαδέλφη μου.
Ακόμα δεν της έχω πει ότι το ξέρω και ούτε πρόκειται να το πω.
Δεν θα αλλάξει κάτι, φύλλο δεν θα κουνηθεί.
Κάποια στιγμή έκανα επιτέλους σχέση με τον πιο πιστό άντρα του κόσμου.
Λέω, εδώ είμαστε.
Μόνο για μένα είχε μάτια, αποδεδειγμένα. Αλλά δούλευε πολύ και πηδιόμασταν μια φορά το τρίμηνο. 
Δεν άργησα να αντιληφθώ ότι δεν έφταιγε η δουλειά, αλλά απλώς δεν το ‘χε. 
Δεν τον ενδιέφερε το σεξ, δεν τον ενδιέφερε τίποτα όσο η δουλειά του.
Ήταν επιστήμονας και μάλιστα ερευνητής.
Τους έχετε δει με τα μαλλιά όρθια. Όρθιο το μαλλί, κάτω το καυλί.
Με αυτόν έκλεισα τον κύκλο της έρευνας μου. 
Τότε ακριβώς, άρχισα να νοσταλγώ τους γαμήκουλες. 
Τι κι αν γαμούσαν άλλες, αφού γαμούσαν κι εμένα; 
Ξέρεις τι είναι να κοιμάσαι με ένα μαραμένο τσουτσούνι δίπλα σου κάθε βράδυ;
Κράτα το ρε μαλάκα για τα γεράματα!
Γιατί με βασανίζεις;
Ξαναγύρισα στον τελευταίο που με είχε κερατώσει.
Δεν άντεξα όμως. Είναι καριόλες οι γκόμενες. 
Γνωρίζεις μωρή σιχαμένη ότι συζεί με γυναίκα, τι παίρνεις τηλέφωνο σπίτι και μού το κλείνεις;
Άντε και γαμήσου!
Ε, πήγε.
Μαζί του. 
Τώρα λέω να συνεργαστώ με τη μεσαία κατηγορία.
Λίγο πηδηχταράς, λίγο ερευνητής. Το μισό μαλλί κάτω, το μισό όρθιο.
Ελπίζω να μου πάνε όλα καλά.
Με τα αρχίδια δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρη.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...