Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Το ποδήλατο ως νέα μάστιγα


Tου Παναγη Γαλιατσατου
Μια νέα μάστιγα κάνει ολοένα και πιο αισθητή την εμφάνισή της στους ελληνικούς δρόμους. Οι ποδηλάτες. Το ποδήλατο είναι το πιο φιλικό προς το περιβάλλον μέσο μεταφοράς, ιδανικό για μικρές αποστάσεις μέσα στην πόλη. Είναι υιγεινό, γιατί η μετακίνηση γίνεται ταυτόχρονα και άσκηση. Και είναι ό,τι πιο οικονομικό υπάρχει, άρα προσφέρεται να αγοράσει κανείς ένα ποδήλατο σε καιρό κρίσης.
Ομως. Ολα αυτά προϋποθέτουν κοινή λογική. Συναίσθηση, ότι όταν βρίσκεσαι στον δρόμο οφείλεις να υπακούς σε στοιχειώδεις κανόνες. Επίγνωση, ότι υπάρχουν και οι άλλοι, όχι μόνο το υπερτροφικό εγώ σου. Καθώς ωστόσο πολλαπλασιάζεται και διευρύνεται η χρήση του ποδηλάτου στην Αθήνα, αυτό που δυστυχώς διαπιστώνει κανείς είναι ότι οι ποδηλάτες έχουν βαλθεί με τη σειρά τους να επιβεβαιώσουν όλα τα στερεότυπα περί της ακραίας αντικοινωνικής συμπεριφοράς των Ελλήνων στον δρόμο. Οπως και από τους μοτοσυκλετιστές στο παρελθόν, που ήταν πάντα θύματα της αδιαφορίας, της απροσεξίας και του εγωισμού των άλλων, έτσι και από τους ποδηλάτες θα ακούσετε διάφορες δικαιολογίες. Οτι η Αθήνα δεν έχει ποδηλατόδρομους, ότι οι δρόμοι είναι κακοσχεδιασμένοι, ότι οι οδηγοί δεν τους προσέχουν και άλλα. Τι δουλειά είχαν όμως τις προάλλες 4 ποδήλατα (εκ των οποίων τα δύο με ανήλικα) στον κόμβο εισόδου της εθνικής οδού στο Δέλτα του Φαλήρου με κατεύθυνση τη Λεωφόρο Κηφισού; ΄Η δύο εβδομάδες νωρίτερα άλλοι τρεις επί της εθνικής οδού με κατεύθυνση τον κόμβο της Φιλαδέλφειας; Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα από το να βγάλεις ένα ποδήλατο στην εθνική οδό. Μόνο ο αέρας του ταχύτερου οχήματος που θα περάσει από δίπλα του απειλεί να ρίξει τον ποδηλάτη κάτω. Σε χώρες που καταλαβαίνουν από κυκλοφορία απαγορεύεται η κίνηση στις εθνικές οδούς και στα μοτοποδήλατα, όπως και σε ό,τι έχει ταχύτητα μικρότερη των 60 χλμ. την ώρα. Τι τον νοιάζει όμως αυτό τον ποδηλάτη, να μην κόψει δρόμο;
Τις προάλλες είδα σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας ποδηλάτη, να βγαίνει στην αριστερή λωρίδα για να προσπεράσει. Το πώς θα ξαναπερνούσε δεξιά, μάλλον δεν του πέρασε από το μυαλό. Ούτε βέβαια ότι θα υποχρέωνε σε επικίνδυνες μανούβρες, αφού για το προσπέρασμα ποδηλάτη επιβάλλεται μια απόσταση από το πλάι του τουλάχιστον ενάμισι μέτρου. Εχω σχηματίσει την εντύπωση ότι το κυκλοφοριακό πρότυπο του ποδηλάτη είναι ο «ντελιβεράς». Σφήνες ανάμεσα στα αυτοκίνητα, ακόμα και τη νύχτα που δεν φαίνονται, αδιαφορία για το κόκκινο, καβαλίκεμα του πεζοδρομίου και κίνηση με ταχύτητα στους πεζόδρομους, αντίθετη κίνηση σε μονόδρομο ακόμα και τη νύχτα. Ενα ποδήλατο που κινείται αντίθετα σε μονόδρομο νύχτα θα το αντιλφθείς -αν το αντιληφθείς- την τελευταία στιγμή. Προσεχώς θα αρχίσουμε να θρηνούμε θύματα και θα φταίει όπως πάντα η κακιά η ώρα. Ποτέ το άχυρο που κουβαλάμε στο κεφάλι μας και η αντικοινωνική συμπεριφορά που μας χρακτηρίζει διαχρονικά και ανεξαρτήτως οχήματος.
 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...