Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Εκλογές 2012, Πράξη Δεύτερη

Οι νέες βουλευτικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 17 Ιουνίου είναι από τις κρισιμότερες στη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Αισθανόμαστε και πάλι την υποχρέωση να πάρουμε θέση, ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. Kαι μάλιστα θέση διαφορετική απ' ότι την προηγούμενη φορά, γιατί πλέον έχουν αλλάξει τόσο οι συνθήκες όσο και το διακύβευμα.
Στις προηγούμενες εκλογές, μπροστά στην κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού, είχαμε προτείνει ψήφο σε νέες πολιτικές δυνάμεις, για να ανανεωθεί το πολιτικό σκηνικό. Όμως αυτές οι επιλογές δεν υπάρχουν πια: ο "Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας" και η "Κοινωνική Συμφωνία", δεν κατάφεραν να προσελκύσουν κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων και προτίμησαν να αποχωρήσουν από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ η "Δημιουργία Ξανά" λοξοδρόμησε άσχημα, συμμαχώντας με τη "Δράση" του Σ. Μάνου και τη "Φιλελεύθερη Συμμαχία του Γ. Βαλλιανάτου, γνωστού, εκτός των άλλων, για τις μειοδοτικές απόψεις του στα εθνικά θέματα. Η συνεργασία με τον Γ. Βαλλιανάτο, που προκάλεσε και την παραίτηση του αξιολογότατου αντιπροέδρου της ΔΞ, αντιστρατήγου ε.α. Λουκόπουλου, μας υποχρεώνει να ανακαλέσουμε κατηγορηματικά τη σύστασή μας για στήριξη της "Δημιουργίας Ξανά" στις εκλογές της 6ης Μαϊου.

Αλλά δεν είναι μόνο η εξαφάνιση των εναλλακτικών επιλογών, που μας αναγκάζει να αλλάξουμε στάση: η απρόσμενη εκτόξευση της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαϊου (και κυρίως μετά από αυτές, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις) άλλαξε το σκηνικό και το διακύβευμα. Πολλοί συμπολίτες μας, απελπισμένοι από την οικονομική κρίση, τις περικοπές και την ανεργία, φαίνονται να επιλέγουν ως διέξοδο την ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ, που υπόσχεται την αποκατάσταση του εισοδήματός τους. Πρόκειται για επιλογή απελπισίας, ανθρώπων που αγοράζουν ελπίδα από όποιον την πουλάει, χωρίς να τον ρωτούν πώς θα εκπληρώσει όσα υπόσχεται. Και επειδή θεωρούμε αυτή την επιλογή απελπισίας ως ύψιστο κίνδυνο για το μέλλον της Ελλάδας, αυτό το κείμενο στοχεύει να την αποτρέψει - το δηλώνουμε ευθέως.
Κάποια σημεία του πολιτικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ που προκαλούν μεγάλη ανησυχία σε περίπτωση εκλογικής νίκης του, έχουν ήδη συζητηθεί εδώ:
Το πρώτο είναι η πρόθεση καταγγελίας των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, ακριβώς τη στιγμή που η Ελλάδα πρέπει να κερδίσει χρόνο, μένοντας εντός Ευρωζώνης για να επωφεληθεί από την αλλαγή πολιτικής που προωθεί ο Φ. Ολάντ. Ο ΣΥΡΙΖΑ αγνοεί αυτή την προοπτική και εξαγγέλλει μονομερή καταγγελία, χωρίς κανένα σχέδιο για την περίπτωση που οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι απαντήσουν με διακοπή της χρηματοδότησης της Ελλάδας. Αυτή την πιθανότητα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ την αποκλείουν, εκτιμώντας ότι "οι Ευρωπαίοι μπλοφάρουν" - εκτίμηση επιεικώς αστεία, για όποιον παρακολουθεί τις διεθνείς αναλύσεις. Και αν ακόμα αποδώσουμε τις κατηγορηματικές δηλώσεις των Μπαρόζο, Ρομπάι, Σόιμπλε, Μέρκελ σε ιδεολογικές εμμονές και ανθελληνισμό, και αν ακόμα οι πληροφορίες περί προετοιμασιών της Ευρωζώνης για ελληνική έξοδο θεωρηθούν κατευθυνόμενη κινδυνολογία, τουλάχιστον οι προειδοποιήσεις του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου Σουλτς και του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ έρχονται από ανθρώπους σοσιαλδημοκράτες και φιλέλληνες. Πρέπει να φοράει κανείς τεράστιες παρωπίδες για να αυταπατάται πως όλοι αυτοί "μπλοφάρουν". Και πάντως δε νοείται ένα κόμμα να διεκδικεί να κυβερνήσει, βασίζοντας τις ελπίδες του στην υπόθεση της "μπλόφας", χωρίς σχέδιο Β για την περίπτωση που η μπλόφα αποδειχθεί αληθινή. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όποτε πιέζονται να απαντήσουν τι θα πράξουν αν τελικά οι Ευρωπαίοι δεν μπλοφάρουν, εμφανίζουν μια πανσπερμία απόψεων που ξεκινούν από τη δέσμευση των τραπεζικών καταθέσεων (Στρατούλης), περνούν από τα "υποχρεωτικά δάνεια" (Γλέζος) και τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών (Μπαλάφας), και καταλήγουν στην έξοδο από το Ευρώ (Λαφαζάνης) ή σε δημοψήφισμα (Βούτσης). Και αν ακόμα υπάρχει τρόπος συντεταγμένης εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνονται ούτε να τον έχουν επεξεργαστεί, ούτε να μπορούν να τον διαχειριστούν. Προφανώς το ίδιο σκέφτηκε και ο υποψήφιος βουλευτής Κορινθίας κ. Χανιάς, και έγραψε στο γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ ότι "αν κυβερνήσουμε έστω και μια ώρα θα καταστρέψουμε τη χώρα".
Tο δεύτερο σημείο ανησυχίας στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι θέσεις του για την εθνική άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Όσο κι αν προσπάθησε ο Α. Τσίπρας να θολώσει τα νερά με επισκέψεις στο ΥΕΘΑ κλπ., οι προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνουν ανέκαθεν τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών, όπως μας (ξανα)θύμισε ο κ. Μπαλάφας την ίδια μέρα της επίσκεψης Τσίπρα στο ΥΕΘΑ. Με τις εξοπλιστικές δαπάνες ήδη στο μηδέν, και τις λειτουργικές δαπάνες ήδη μειωμένες, η εφαρμογή αυτής της προγραμματικής θέσης του ΣΥΡΙΖΑ θα σημάνει απλά την ακινητοποίηση και αχρήστευση της μεγάλης πλειονότητας των μέσων των ΕΔ (λινκ). Όσο για τη στρατιωτική θητεία, όχι μόνο η μείωσή της ήταν προ "στρογγυλέματος" προγραμματική θέση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ο ίδιος ο A. Τσίπρας σε ανύποπτο χρόνο έχει υποστηρίξει την κατάργησή της. Η εφαρμογή των δύο αυτών προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε συρρίκνωση των ελληνικών ΕΔ (προσωπικού και υλικού) σε μεγέθη απολύτως ανεπαρκή για την άμυνα της χώρας.
Από άποψη εξωτερικής πολιτικής, θεαματικό "αυτογκόλ" θα αποτελούσε η ακύρωση της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ, που δημιούργησε ευνοϊκές στρατηγικές συνθήκες έναντι της Τουρκίας για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων Ελλάδας και Κύπρου. Το ίδιο ισχύει και για την πρόθεση "αποδέσμευσης" από το ΝΑΤΟ, δηλαδή από μια συμμαχία στην οποία συμμετέχουν ήδη η Τουρκία, η Βουλγαρία και η Αλβανία, ενώ αν λείψουν οι ελληνικές αντιρρήσεις θα ενταχθούν και τα Σκόπια. Δηλαδή σε περίπτωση αντιπαράθεσης της Ελλάδας π.χ. με την Τουρκία ή την Αλβανία, αυτές θα είχαν και την ενργό συμπαράσταση της μοναδικής πλέον παγκόσμιας συμμαχίας: ούτε να τον πλήρωναν το ΣΥΡΙΖΑ οι αντίπαλοί μας...

Όμως το βασικότερο σημείο που προξενεί ανησυχία στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει μείνει ως τώρα σε δεύτερο πλάνο: είναι οι προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τους μετανάστες, λαθραίους και μη. Αυτό το διαχωρισμό ο ΣΥΡΙΖΑ ανέκαθεν τον θεωρούσε απαράδεκτο, ζητώντας "ίσα δικαιώματα" βάσει του συνθήματος "κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος". Ακόμα και το νέο "στρογγυλεμένο" πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει εφοδιασμό των λαθρομεταναστών με ταξιδιωτικά έγγραφα, με τα οποία θα μπορούν να ταξιδέψουν στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η πρόταση αξίζει να αναλυθεί: ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο παρουσιάζει μια ιδεολογικά βολική λύση (χωρίς απελάσεις) για το θέμα της λαθρομετανάστευσης που ως τώρα ήταν το "αδύνατο σημείο" του, αλλά "κλείνει και το μάτι" στην αντιευρωπαϊκή διάθεση του μέσου Έλληνα, υπονοώντας ότι "θα ξεφορτωθούμε" τους λαθρομετανάστες φορτώνοντάς τους στους Ευρωπαίους. Φυσικά, πρόκειται για σαπουνόφουσκα: τα ευρωπαϊκά κράτη δεν πρόκειται να δεχτούν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομεταναστών με σταυρωμένα χέρια και λέγοντας "Ευχαριστώ". Θυμίζουμε ότι η Γαλλία, για ένα και μόνο τρένο με λαθρομετανάστες από την Ιταλία, είχε αναστείλει προσωρινά τη συνθήκη Σένγκεν, επαναφέροντας τους συνοριακούς ελέγχους. Αυτό ακριβώς θα κάνουν και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, αν η Ελλάδα αρχίσει να εφοδιάζει τους λαθρομετανάστες με ταξιδιωτικά έγγραφα. Το αποτέλεσμα θα είναι ότι οι λαθρομετανάστες θα μείνουν εδώ, και μάλιστα νομιμοποιημένοι πλέον με έγγραφα του ελληνικού κράτους...
Ιδεολογική ραχοκοκαλιά των παραπάνω θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο για την εθνική άμυνα όσο και για τους λαθρομετανάστες, είναι ο εθνομηδενισμός που διαποτίζει ιδεολογικά το συγκεκριμένο κόμμα. Και δεν αναφερόμαστε σε εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα, αλλά στη σημερινή θεώρηση του έθνους ως "φαντασιακής κοινότητας" και τη ρητή καταπολέμηση της εθνικής ταυτότητας και του εθνικού κράτους ως μηχανισμών παραπλάνησης της εργατικής τάξης, όπως τις διατυπώνει π.χ. ο καθηγητής Γ. Μηλιός στο κείμενο "Εξουσία, Έθνος, Εθνικισμός". Ας σημειωθεί ότι ο Γ. Μηλιός δεν είναι τυχαίο πρόσωπο: είναι o βασικός σύμβουλος του Α. Τσίπρα και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού (δηλαδή της βασικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι συγκριτικά μετριοπαθής σε σχέση π.χ. με τη "Ρόζα Λούξεμπουργκ"). Άλλωστε στο ίδιο πνεύμα της "καταπολέμησης του εθνικισμού", τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν επανειλημμένα υιοθετήσει τα πιο ακραία επιχειρήματα της τουρκικής προπαγάνδας, όπως π.χ. ότι ο Ποντιακός Ελληνισμός ευθύνεται ο ίδιος για τη γενοκτονία που διέπραξαν οι Τούρκοι σε βάρος του. Επομένως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τους μετανάστες (όπως και για την αμυντική πολιτική) βασίζονται σε μια πολύ συγκεκριμένη ιδεολογική βάση.
Ίσως όμως οι θέσεις αυτές να εξυπηρετούν και έναν πιο απτό στόχο: τη μακροπρόθεσμη πολιτική εδραίωση του ΣΥΡΙΖΑ, με τη μετάλλαξή του από κόμμα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας, όπως το ΠΑΣΟΚ μετά το 1981. Για το σκοπό αυτό απαιτείται μια μάζα σταθερών ψηφοφόρων - πελατών, και ο Α. Τσίπρας γνωρίζει ότι δεν μπορεί να την αποκτήσει με παροχές (όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου), γιατί η οικονομική κατάσταση της χώρας δεν το επιτρέπει. Ο δρόμος προς την πολιτική εδραίωση του ΣΥΡΙΖΑ περνάει μέσα από την αθρόα χορήγηση ιθαγένειας σε μετανάστες. Μόλις δύο χρόνια μετά το νόμο Ραγκούση το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για (περαιτέρω) "διευκόλυνση της πολιτογράφησης", και η χορήγηση "ταξιδιωτικών εγγράφων" είναι ακριβώς το πρώτο βήμα για την πολιτογράφηση: με αυτήν πιστοποιείται η παρουσία τους και τρέχει ο χρόνος νόμιμης παραμονής στην Ελλάδα, που είναι προϋπόθεση για τη χορήγηση ιθαγένειας. Ο χρόνος αυτός βάσει του νόμου Ραγκούση είναι 7 χρόνια, και μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ θα μπορούσε εύκολα να τον μειώσει αλλάζοντας το νόμο, ώστε στις επόμενες εκλογές να έχει προλάβει να δώσει ιθαγένειες... Το κρίσιμο είναι ότι με τη χορήγηση εγγράφων νομιμοποίησης αρχίζει να τρέχει η προθεσμία.
Κάποιοι ίσως πουν ότι αυτά είναι "δίκη προθέσεων" και κινδυνολογίες. Θα τους συνιστούσαμε να κοιτάξουν τι γράφαμε το 2009, για τον κίνδυνο εκλογής του Γ. Παπανδρέου και την ιδεολογική του ατζέντα στο θέμα των μεταναστών. Και τότε κάποιοι φίλοι είχαν πάρει την απειλή αψήφιστα, λέγοντας ότι ο ΓΑΠ δεν θα εφαρμόσει τις "πολυπολιτισμικές" εμμονές του. Και όμως, δυο μήνες μετά την εκλογή του ΠΑΣΟΚ ήρθε στη Βουλή το νομοσχέδιο Ραγκούση) και στις αρχές του 2010 δόθηκε στις αρχές του Έβρου η κατάπτυστη εντολή να μην αποτρέπουν την είσοδο λαθρομεταναστών και απλά να τους βάζουν στο ΚΤΕΛ για Αθήνα. Έτσι επιβεβαιώθηκε η πρόβλεψή μας, και η κατάσταση με τους λαθρομετανάστες επιδεινώθηκε δραματικά. Θα πούμε λοιπόν και τώρα, αυτό που είχαμε γράψει και το 2009: στις ερχόμενες εκλογές διακυβεύεται η υπόσταση της Ελλάδας ως εθνικού κράτους. Και αυτό το διακύβευμα, περισσότερο και από την οικονομία ή την εθνική άμυνα, είναι ο γνώμονας της ψήφου μας:
Ξέρουμε καλά ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ένα φθαρμένο κόμμα. Από τη μία πλευρά, εκτιμούμε τον προσωπικό πατριωτισμό του Αντώνη Σαμαρά, καθώς και μερικών συνεργατών του όπως ο Χ. Λαζαρίδης και ο Φ. Κρανιδιώτης. Από την άλλη πλευρά, δεν έχουμε σε καμία εκτίμηση τον κομματικό μηχανισμό της ΝΔ - ούτε από άποψη εντιμότητας, ούτε από άποψη ικανοτήτων. Αλλά πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα: η επιλογή είναι μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας, μεταξύ Τσίπρα και Σαμαρά. Το δίλημμα είναι πράγματι εκβιαστικό, αλλά είναι και πραγματικό, γιατί ο εκλογικός νόμος δίνει μπόνους 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. Όποιο κόμμα αναδειχθεί πρώτο από τις κάλπες, θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας υπό τη δική του ομπρέλα, ενώ το δεύτερο κόμμα όχι. Σε αυτό το εκβιαστικό αλλά πραγματικό δίλημμα, η επιλογή είναι εύκολη: με την ψήφο στη Νέα Δημοκρατία κερδίζουμε χρόνο μέχρι να αλλάξουν οι ευρωπαϊκές πολιτικές, ενώ η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί στην καταστροφή της χώρας. Καλώς ή κακώς, ως μόνη λύση βλέπουμε την ψήφο στη Νέα Δημοκρατία.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...