Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

O Ανδρέας Παπανδρέου είχε προειδοποιήσει

Τι έφταιξε και φτάσαμε εδώ;
Ο φύλαρχος και ο Μάγος της ιερής βρακοζώνης
Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος
Κύριε Ροΐδη,
Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ασφαλώς ένας ευφυής, ικανός πολιτικός και οικονομολόγος, που όπως νομίζω ξεκίνησε στα νιάτα του με καλές προθέσεις, οι οποίες βούλιαξαν στον ωκεανό των παιδικών του τραυμάτων, των συνακόλουθων ψυχολογικών και συναισθηματικών του προβλημάτων και του ανασφαλούς εγωκεντρικού και αυταρχικού χαρακτήρα που ανέπτυξε. Η περιπέτειά του στα γεράματα με την ενάρετη και ευσεβή αεροσυνοδό και το σκάνδαλο Κοσκωτά,  έκαναν φανερό πως ο άνθρωπος είχε φτάσει στο τελευταίο σκαλί του ανεξέλεγκτου αυτοεξευτελισμού του. Αυτό όμως δεν εμπόδισε ένα 45% των ψηφοφόρων να επιβραβεύσουν τη συμπεριφορά του και να καταδικάσουν την Αριστερά γιατί προσπάθησε να δράσει με ηθικά και πατριωτικά κριτήρια. Το μήνυμα που έστειλε η ελληνική κοινωνία (γιατί βέβαια και η ηθική της πλειοψηφίας των δεξιών ψηφοφόρων κάθε άλλο παρά καλύτερη ήταν), ήταν πως για χάρη μιας κοινωνικής πολιτικής και κάποιων δημοκρατικών ελευθεριών τα οποία εξασφάλιζε το ΠΑΣΟΚ (όμως και η κεντροδεξιά πλέον αλλά και η Αριστερά), κυρίως όμως για χάρη ανορθολογικών παροχών, ρουσφετιών, εξυπηρετήσεων, αθέμιτου κέρδους, προσωπικών βολεμάτων
κλπ ανεχόταν και πριμοδοτούσε τη διεφθαρμένη εξουσία. Ένα κομμάτι στελεχών της Αριστεράς (Ανδρουλάκης, Δαμανάκη, Μπριλάκης κλπ) πήρε το μήνυμα και πυροδότησε μια συνεχή σειρά προσχωρήσεων, υποθέτω οι ηλικιωμένοι γιατί κουράστηκαν να αγωνίζονται χωρίς προσωπικό όφελος, οι νεότεροι γιατί έκριναν πως δεν άξιζε να θυσιάσουν τη ζωή τους για έναν τέτοιο λαό. Το πλήθος με την κραυγή «Τσοβόλα δώστα όλα» έδειχνε ξεκάθαρα τι ήθελε. Η Αριστερά προσάρμοσε κι αυτή πολύ εύκολα την πολιτική της-το είχε ήδη ξεκινήσει από το 1974-στο να καλύπτει σχεδόν με φανατισμό, κάθε διαφθορά των μικρομεσαίων στρωμάτων, φοροδιαφυγές, φακελάκια, πολεοδομικές παραβάσεις κλπ, να αντιπολιτεύεται χλιαρά τα πατριωτικά καραγκιοζιλίκια ακόμη και τους υπερεξοπλισμούς, να κλείνει τα μάτια στα προσωπικά οικονομικά σκάνδαλα στελεχών του δικομματισμού, να υποστηρίζει τη θεοκρατία (με αναποτελεσματικές  μικροαψιμαχίες ως άλλοθι) φτάνοντας στο σημείο να εκφωνούν οι αρχηγοί της επικήδειους η να θρηνούν στις εξόδιες τελετές προς την Κόλαση  φασιστών και διεφθαρμένων αρχιεπισκόπων, πράγμα που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Αν τα εργατικά στελέχη του ΚΚΕ δεν μπόρεσαν να χτίσουν προσωπικές καριέρες και λόγω της χαμηλής τους μόρφωσης και λόγω της κομματικής δομής, οι μικροαστοί και μεσοαστοί της ανανεωτικής Αριστεράς έφτασαν στο σημείο να μαλώνουν για ευρωβουλευτικές και βουλευτικές έδρες, για δημαρχίες κλπ κάτω από τα βλέμματα των οπαδών τους.
Δεν θέλω να πω πως «μαζί τα φάγαμε». Κάθε άλλο. Θεωρώ πως τα στελέχη και οι φίλοι της Αριστεράς είναι μακράν ηθικότερα από το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό. Θέλω απλά να πω πως ελάχιστοι είναι ολότελα αθώοι. Καταλογίζω στην ηγεσία της Αριστεράς, πως όχι μόνο βολεύτηκε στη Νιρβάνα του ξεροκόμματου της εξουσίας που της πέταξαν και έκλεινε μάτια και αυτιά, αλλά πως λόγω της ανικανότητας και της αμάθειάς της πιάστηκε για μια ακόμη φορά στον ύπνο και δεν πρόβλεψε την με μαθηματική ακρίβεια επερχόμενη χρεοκοπία. Με υπερδανεισμό (που δεν ενοχλούσε κανέναν), που απάλλασσε του σοσιαληστές από την ανακατανομή επί το δικαιότερο του παραγόμενου πλούτου, με χαμηλή παραγωγικότητα, με σκανδαλώδη διάχυτη διαφθορά, με προκλητική αδυναμία απορρόφησης ευρωπαϊκών κονδυλίων, με ανορθολογική διάταξη της Οικονομίας, με αστρονομική φοροδιαφυγή, με απίστευτες σπατάλες, με αστρονομικούς πολεμικούς εξοπλισμούς και δαπάνες εναέριων αναχαιτίσεων στο φαντασιακό εθνικό χώρο των 10 μιλλίων, με αδυναμία θεσμικού και τεχνολογικού εκσυγχρονισμού, με μια Βιομηχανία υποθηκευμένη στις αρπαχτές και στα κρατικά δάνεια, με μια Εκκλησία πραγματικό οχετό κάθε λογής σκανδάλων που λειτουργούσε μολύνοντας ηθικά και πνευματικά το λαό, με μια χυδαία διαπλεκόμενη Δημοσιογραφία, με χαμηλό δείκτη (για την ΕΕ) σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων, με την αυτοκτονική επιλογή των Ολυμπιακών αγώνων της ντόπας, με τριτοκοσμικά δηλαδή χαρακτηριστικά, η χρεοκοπία ήταν βέβαιη στην πρώτη κρίση του δυτικού συστήματος του οποίου η Ελλάδα ήταν ο πιο αδύνατος κρίκος. Είναι απορίας άξιο πως ο Αλέκος Αλαβάνος, 23 χρόνια ευρωβουλευτής και έγκυρος ερμηνευτής του Βίκτωρος Ουγκώ δεν πήρε χαμπάρι την επερχόμενη θύελλα.
Ο Βίκτωρας Νέτας ένας παλαιάς κοπής δημοκρατικός δημοσιογράφος, ηθικό στοιχείο που τιμά το επάγγελμά του, μας θύμισε στο φύλλο των εργαζόμενων της Ελευθεροτυπίας (το κενό είναι τεράστιο, να ευχηθούμε να κλείσει) πως ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε προειδοποιήσει από το 1985 για την επερχόμενη χρεοκοπία, μιλώντας (31.8) στα εγκαίνια της Έκθεσης της Θεσσαλονίκης, καταγγέλλοντας τον υπερδανεισμό, την υπερκατανάλωση, τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα, τη φοροδιαφυγή, τη χαμηλή παραγωγικότητα, την κακή οργάνωση του δημόσιου τομέα προειδοποιώντας πως αν δεν γίνει εκσυγχρονισμός θα επιβληθούν «οικονομικά μέτρα από το εξωτερικό». Το μόνο για το οποίο δεν μίλησε ήταν η διαφθορά αλλά ας δείξουμε λίγη κατανόηση. Ακάματος ο Ανδρέας ξαναμίλησε (10.8 & 2.12. 1993) χρησιμοποιώντας το γνωστό στομφώδη λόγο του: «…η υπερχρέωση θα αφανίσει το έθνος».
Νομίζω πως κάποια σημεία αξίζουν να υπογραμμιστούν.
Η κρίση που ζούμε ήταν λοιπόν αναμενόμενη και νομοτελειακή.
Κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου για τους γνωστούς λόγους, αλλά ούτε και ο ίδιος ενδιαφερόταν γι’αυτό. Απόδειξη πως συνέχιζε την καταστροφική του πολιτική ακάθεκτος, διότι ότι είπε το είπε απλά ως άλλοθι ή σε μια κρίση ειλικρίνειας που δεν μπορούσε να μετασχηματιστεί σε πράξη.
Οι ευθύνες των κομμάτων, στο βαθμό που επιμερίζονται ανάλογα με την επιρροή που είχαν, είναι προφανείς.
Η πλειοψηφία του λαού, δεν είναι αθώα.
Κύριε Ροΐδη,
αντί αυτός ο λαός και οι πολιτικοί του να κάνουν την αυτοκριτική τους, να συνεργαστούν για να δικάσουν τη διαφθορά, να βγάλουν τη χώρα από τη μεσαιωνική Θεοκρατία, να κρατικοποιήσουν την εκκλησιαστική περιουσία, να κάνουν επίθεση φιλίας στους γείτονες και να μειώσουν δραστικά τους εξοπλισμούς (ας ακούσουν τι είπαν για τις πολεμικές μας δαπάνες οι Αντριάνο Τσελεντάνο και Κον Μπεντίτ), να δημεύσουν τις περιουσίες των καταχραστών, να φορολογήσουν τις ελβετικές καταθέσεις, να εφαρμόσουν Πόθεν Έσχες, να εκσυγχρονίσουν το Κράτος, να πολεμήσουν τη φοροδιαφυγή, να εμπεδώσουν αίσθημα δικαίου, να κάνουν κάθαρση στη Δικαιοσύνη και να την ανεξαρτητοποιήσουν όπως ορίζει το Σύνταγμα, να πυροδοτήσουν την αύξηση της παραγωγικότητας κλπ, αναζητούν ευθύνες έξω από αυτούς, αναλώνονται σε κατάρες κατά της Δύσης, σε αστείες (θρησκευτικές, πατριωτικές ή και αριστερές)  συνωμοσιολογίες που δεν αντέχουν σε κριτική, σε πατριωτικά καραγκιοζιλίκια, σε στήσιμο προσωποπαγών πολιτικών καπετανάτων, σε επικίνδυνους κούφιους παλληκαρισμούς και σε θεατρινισμούς. Η «Πατρίδα» του κ.Ψωμιάδη, η «Ελλάδα» του Μίκη, η «φιλανθρωπία» του αρχιεπισκόπου Βαβυλώνος και Γομόρων Σκρουτζ (με υπόκρουση του αριστερού πατριώτη Στάθη), είναι ίσως οι πιο κραυγαλέες όψεις της ιλλαροτραγωδίας μας.

ΥΓ
θέλω να εκφράσω το θαυμασμό μου για τη στροφή 180ο του κ. Σαμαρά και για την έγκαιρη γενναιοδωρία του κ.Κ.Παπούλια να παραιτηθεί από τον προεδρικό μισθό του. Θέλω να ρωτήσω αν παράλληλα έπαιρνε και τη βουλευτική του σύνταξη, πόση είναι αυτή και αν συνεχίζει να την παίρνει.  Ελπίζω να του έχει επιστρέψει και η κα Λιάνη τα δανεικά της βίλλας.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...