Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Τι κρύβεται πίσω από τα «κεκτημένα»

Το μισθολογικό κόστος διογκώνεται μέσω αυξήσεων που κινούνται έξω από τα δεδομένα της παραγωγικότητας και ανεξάρτητα από την απόδοση του εργαζομένου

Εκτός από το πολυσυζητημένο δημοσιονομικό έλλειμμα έχουμε ένα - ενδεχομένως σοβαρότερο - έλλειμμα: το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου. Εισάγουμε πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε και εξάγουμε. Απόδειξη της μειωμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Η ανάπτυξη δεν θα προέλθει από μεγαλύτερες εισαγωγές και κατανάλωση, αλλά από μεγαλύτερη παραγωγή και εξαγωγές ή υποκατάσταση εισαγωγών.

Παρακολουθώ τις τηλεοπτικές φλυαρίες που επαναλαμβάνουν το ρεφρέν: δώστε λεφτά στον κόσμο να κινηθεί η αγορά. Ο αντίστροφος συλλογισμός είναι: αν περιορίσετε τους βασικούς μισθούς, θα μειωθεί η κατανάλωση και θα ενισχυθεί η ύφεση. Είναι αλήθεια ότι αν αυξηθούν οι μισθοί, θα αυξηθεί η κατανάλωση. Δηλαδή, οι εισαγωγές. Είναι επίσης αλήθεια ότι, αν αυξηθούν οι μισθοί, θα αυξηθεί το κόστος των ελληνικών προϊόντων και θα δυσκολευτούν οι εξαγωγές.
Τι θα έπρεπε να συζητήσουν υπουργείο και κοινωνικοί εταίροι και πώς όφειλαν να ιεραρχήσουν τα προβλήματα με δεδομένο ότι έχουμε την πιο άκαμπτη εργατική νομοθεσία στην Ευρώπη;
Οχι πάντως τον κατώτατο μισθό του ανειδίκευτου εργάτη, αλλά όλη τη διαδικασία σχηματισμού της αμοιβής της εργασίας που περιλαμβάνει άκαμπτους μηχανισμούς σώρευσης αυξήσεων, τις λεγόμενες «ωριμάνσεις». O εργαζόμενος, βρέξει - χιονίσει, είτε είναι είτε δεν είναι παραγωγικός ή εργατικός, ακόμη και αν η επιχείρηση όπου δουλεύει έχει ζημιές, απλώς και μόνο γιατί συμπληρώθηκε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (ένα ή δύο χρόνια), λαμβάνει αυτόματα κατά περιόδους ποσοστιαίες αυξήσεις επί του βασικού του μισθού, πέραν της αύξησης που έχει ήδη λάβει στον βασικό μισθό με τη συλλογική σύμβαση. Το αποτέλεσμα ένα παράλογο εργατικό κόστος μέσω μηχανιστικών αυξήσεων που κινούνται έξω από τα δεδομένα της παραγωγικότητας, ανεξάρτητα από την απόδοση, τις ικανότητες και την εργατικότητα του εργαζομένου και χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η οικονομική θέση της επιχείρησης.
Ταυτόχρονα, με τον μηχανισμό αυτό καλλιεργείται η συνείδηση της ήσσονος προσπάθειας, της φυγοπονίας, της αδιαφορίας για το αποτέλεσμα και για την κερδοφορία της επιχείρησης. Για τις πιο πάνω μηχανιστικές αυξήσεις που ο συνδικαλισμός έχει βαφτίσει «κεκτημένα», πρέπει να γίνει συζήτηση με στόχο τη σταδιακή κατάργησή τους και όχι για τον κατώτατο μισθό ή τον 13ο και 14ο μισθό, για τους οποίους, εδώ και χρόνια, έχω υποστηρίξει ότι θα ήταν χρήσιμο να καταμεριστούν στους 12 βασικούς μισθούς.
Στα εργασιακά απαιτούνται ριζικές μεταρρυθμίσεις για την άνθηση των επενδύσεων, της απασχόλησης και των εξαγωγών. Πλήρης απελευθέρωση των επαγγελμάτων, κατάργηση νομικών περιορισμών στις εργασιακές σχέσεις, πραγματικά ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, περιορισμός των αδικαιολόγητων προνομίων των συνδικαλιστών και απελευθέρωση αγορών και προϊόντων (ωράρια, διατάξεις και άλλα προσκόμματα).
Εδώ και χρόνια υποστηρίζω ότι ο 13ος και ο 14ος μισθός θα ήταν χρήσιμο να καταμεριστούν στους 12 βασικούς μισθούς
Ο Στέφανος Μάνος είναι πρώην υπουργός

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...