Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Καθώς το καράβι βουλιάζει…

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι – το σωστό – εις όλην την ζωή του.
Κ.Π. Καβάφης (1901)

Η βροχή είναι δυνατή. Το κρύο τσουχτερό.
Χθες μετακόμισαν από το διπλανό διαμέρισμα. Βρήκαν αλλού με μικρότερο ενοίκιο και με θέρμανση. Για το πετρέλαιο δεν μπορούσε κανείς να συμμετάσχει φέτος.
Σήμερα πρέπει να κατέβουμε στις πλατείες, λέει ο Θεοδωράκης με τον Γλέζο. Σήμερα μας τελειώνουν – τους από καιρό τελειωμένους – αν δεν αντισταθούμε. Αναρωτιέμαι πόσοι θα είμαστε και τι αποτέλεσμα θα έχουμε. Το καλοκαίρι ήμασταν πολλοί, είχα εισπράξει μια γκλομπιά κι από τα αέρια σχεδόν λιποθύμησα.

Δεν είχα κατέβει με τα μπλοκ του ΠΑΜΕ, ούτε του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί μονοπωλούν τους αγώνες μας χρόνια τώρα. Οι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ νομοθετούσαν, οι άλλοι διαμαρτύρονταν και συνάμα βολεύονταν. Που και που διαμαρτύρονταν κι οι πρώτοι μεταξύ τους και τελικά δεν γίνονταν τίποτε.
Το 1985, θυμάμαι, ο Ανδρέας Παπανδρέου υποσχόταν ακόμα καλύτερες μέρες και φυσικά …η χώρα «βρίσκονταν σε ιστορική καμπή».
Το 1989, θυμάμαι, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα τα άλλαζε όλα και κυρίως θα επέβαλε «κάθαρση παντού».
Θυμάμαι τους συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ να ανοιγοκλείνουν την παροχή του ηλεκτρικού και να περιμένω να αρχίσει η συναυλία του Αγγελάκα (Τρύπες) στο Γήπεδο του Παναιτωλικού, αλλά να μην υπάρχει ρεύμα. Τότε ήταν που πρωτάκουσα για τα προνόμια των ΔΕΗτζήδων και για τις προίκες των θυγατέρων των ΟΤΕτζήδων.
Θυμάμαι συνδικαλιστές στα Μέσα Μαζικής Συγκοινωνίας της Αθήνας, που αντιδρούσαν στις ιδιωτικοποιήσεις να ξεβρακώνουν συναδέλφους τους.
Τελικά, ούτε κάθαρση υπήρξε, ούτε άλλαξε και τίποτε. Μόνο το χρέος αυξάνονταν και οι εσωκομματικές μετοχές του κάθε φιλόδοξου. Ο Μακεδονομάχος Σαμαράς άδραξε την ευκαιρία.
Τελικά, η χώρα «αυτοσώθηκε» διαγράφοντας την ιστορική της μνήμη και εξέλεξε τον Ανδρέα Παπανδρέου εκ νέου ως Πρωθυπουργό.
Το δημόσιο χρέος συνέχισε να αυξάνεται, αλλά υπήρχαν και πακέτα από την ΕΕ. Μετά τα ΜΟΣ ήρθαν τα ΚΠΣ. Η κακιά και ανάλγητη Ευρώπη των μονοπωλίων μετατράπηκε σε καλοστημένη μπίζνα για τους επιτήδειους των κομματικών διαδρόμων.
Επιδοτήσεις παντού, Προγράμματα για τους κολλητούς κι ένα Κράτος με πολλές ανάγκες, αλλά με ελάχιστη χρησιμότητα.
Ο συνετός και σοβαροφανής Σημίτης ανέλαβε, θυμάμαι, στη συνέχεια να εκσυγχρονίσει τη χώρα. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου «ισχυρή Ελλάδα». Είχαν προηγηθεί τα Ίμια βέβαια…
Έχω μπροστά στα μάτια μου την εικόνα του μαζί με τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Παπαδήμο να ανεμίζουν – με τη γνωστή καθυστέρηση – τα πρώτα χαρτονομίσματά μας σε ευρώ.
Το κρατικοδίαιτο κόμμα όμως αντιδρούσε. Οι Εκσυγχρονιστές και οι Προεδρικοί σε διαρκή και έντονη διαμάχη. Η εξουσία όμως εξουσία… και το χρέος σταθερά ανοδικό. Τότε ήταν που πρωτάκουσα για την πραγματική οικονομία.
Στην αντίπερα όχθη ένας γόνος Καραμανλής έπρεπε να γίνει Πρωθυπουργός ήθελε, δεν ήθελε. Καραμανλικοί και Μητσοτακικοί αγωνιούσαν υπό το πρίσμα του προσωπικού τους μέλλοντος για την πορεία της πατρίδας.
Η Αριστερά με τα 125 κομμάτια της πάντα απέναντι σε όλα, γιατί για άλλη μια φορά έφταιγαν οι άλλοι.
Το «φαινόμενο Αβραμόπουλου» δημιούργημα του εκδοτικού κατεστημένου, των εταιρειών δημοσκοπήσεων και των προσωπικών φιλοδοξιών δεν ευδοκίμησε. Ένας ακόμα φανφαρώδης κωλοτούμπας της πολιτικής μας ζωής.
Κάποια στιγμή έπρεπε να υπάρξει πολιτική αλλαγή «για όλες τις Ελληνίδες και για όλους τους Έλληνες». Έναν Καραμανλή επιλέξαμε για Πρωθυπουργό.
Το χρέος υπαρκτό, οι φίλοι και οι κουμπάροι παντού, η Ηλεία κατακάηκε, οι μοναχοί – επιχειρηματίες με το σταυρό στο χέρι… Έναν Παπανδρέου επιλέξαμε για νέο Πρωθυπουργό γιατί «λεφτά υπήρχαν» και οι κάθε λογής «κηπουροί» έπρεπε να μας διαφεντεύσουν για να μας σώσουν… πάλι.
2012. Μια νέα χρονιά σε μια χώρα χωρίς προοπτική κι ελπίδα. Μια Ελλάδα, που αντί να είναι μια από τις πλουσιότερες της Ευρώπης, μετατρέπεται σε μια χώρα που κλείνει με φασαρία.
Ο Αγρινιώτης Σταμάτης δεν προτίθεται να ψηφίσει τη νέα δανειακή σύμβαση κι ας διαγραφεί από τη ΝΔ. Ο επίσης Αγρινιώτης Παπαναστασίου τον εγκαλεί να παραιτηθεί για να πάρει σειρά ο ίδιος… Αιτία; Εμείς τους επιλέξαμε να μας εκπροσωπούν.
Το κτήριο του πρώην Οργανισμού Καπνού στο Αγρίνιο, που υποτίθεται διεκδικούσε ο Δήμος παραχωρήθηκε στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Αιτία; Η κόντρα της καρέκλας όσων επιλέξαμε.
Ο Ξηρομερίτης Μακρυπίδης, πρώην συνδικαλιστής την Εφοριακών, με ερώτησή του στη Βουλή, αποσπά την κυβερνητική υπόσχεση για Μουσείο στο Μεσολόγγι, αν και για το σκοπό αυτό είχαν το 2002 αγοραστεί από το Υπουργείο Πολιτισμού οι πρώην καπναποθήκες Παπαπέτρου στο Αγρίνιο. Αφορμή; Η κόντρα Αγρινίου και Μεσολογγίου. Αιτία; Ο κ. Μακρυπίδης πρέπει να ψηφιστεί και στο Μεσολόγγι. Ποιος νοιάζεται αν η Αιτωλοακαρνανία δεν θα έχει σε λίγο Υπηρεσίες Υγείας, προέχει το Μουσείο…
Ο Σαλμάς και οι Καραγκούνηδες κάνουν Ιατρείο. Αυτό ξέρουν να κάνουν καλύτερα, αυτό κάνουν. Η πολιτική τους ενασχόληση είναι χόμπυ στις πλάτες μας.
Ο κ. Υφυπουργός; Τρέχει για το ΕΣΠΑ σε έργα που έχουν σταματήσει, γιατί …η χώρα «βρίσκεται σε ιστορική καμπή»… από τότε…
Οι Ρομά κλέβουν ό, τι σιδηρικό βρουν, άλλοι κλέβουν αμνοερίφια απ’ τα μαντριά κι άλλοι κόβουν τα λιοστάσια του κόσμου για καυσόξυλα.
Ταυτόχρονα Σύλλογοι και παρασύλλογοι με ένσημα μόνο σε κομματικά γραφεία διοργανώνουν χορούς, πίτες και το γλέντι καλά κρατεί. Πατριδοπολιτιστικό κίνημα, το αποκαλούν επισήμως μεταξύ τους. Κίνημα κι αυτοί…
Έρχονται μάλλον εκλογές. Τα τυπογραφεία να ετοιμάζονται και τα ιστολόγια της συμφοράς το ίδιο. Ποιος να ασχοληθεί τώρα με τη χρεοκοπία…
Θα ξανααναστηθούν και οι πεθαμένοι. Η Ελλάδα;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...