Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Παιχνίδια εξουσίας

thumb
Της Κατερίνας Αγγελιδάκη
Μεγάλες διαστάσεις έχει πάρει η διαμάχη της υπουργού Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου με τον πρύτανη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Γιώργο Χαρβαλιά. Και όχι, μη νομίζετε ότι ο λόγος της επίθεσης του υπουργείου κατά της ΑΣΚΤ ήταν σοβαρός. Περί τραγέλαφου πρόκειται για να τρωθεί μία εξ αντικειμένου ελεύθερη Σχολή.
Ο ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ: Αν δεν έμοιαζε με ιστορία του Κάφκα, θα μπορούσε να είναι θεατρικό βαριετέ. Για άλλη μια φορά το ελληνικό Δημόσιο έδειξε ότι το κράτος έχει πάρει διαζύγιο από τη λογική και ότι το υπουργείο Παιδείας, αντί να κάνει τη δουλειά του, παριστάνει τον… δράκο! Πώς αλλιώς να δικαιολογήσει κανείς την απόφαση του υπουργείου να παύσει από τα καθήκοντά τους τον πρύτανη και 27 μέλη της Συγκλήτου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών; Και γιατί παρακαλώ; Επειδή αθωώθηκαν ομόφωνα από το Εφετείο!

Όχι, δεν είναι αστείο. Είναι πέρα για πέρα αληθινό και συνέβη τις προηγούμενες μέρες, προκαλώντας τις πρυτανικές αρχές και τα μέλη της Συγκλήτου που γνωρίζουν την αποδεδειγμένη μεθόδευση. Αυτό ισχυρίστηκε ο πρύτανης της ΑΣΚΤ Γιώργος Χαρβαλιάς σε γραπτές ανακοινώσεις του στον Τύπο, αλλά και στο «Ποντίκι art» στην επικοινωνία μας μαζί του από την πρώτη στιγμή του συμβάντος.
Όχι, δεν είναι αστείο. Είναι πέρα για πέρα αληθινό και συνέβη τις προηγούμενες μέρες, προκαλώντας τις πρυτανικές αρχές και τα μέλη της Συγκλήτου που γνωρίζουν την αποδεδειγμένη μεθόδευση. Αυτό ισχυρίστηκε ο πρύτανης της ΑΣΚΤ Γιώργος Χαρβαλιάς σε γραπτές ανακοινώσεις του στον Τύπο, αλλά και στο «Ποντίκι art» στην επικοινωνία μας μαζί του από την πρώτη στιγμή του συμβάντος.
Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ: Πριν φτάσουμε στην αιτία, ας δούμε τι ακριβώς συνέβη πριν το υπουργικό γραφείο ζητήσει τις κεφαλές της διοίκησης της ΑΣΚΤ επί πίνακι. Η ιστορία είναι παλιά και καθόλου πρωτότυπη. Κι αν φαντάζεται κανείς ότι πρόκειται για κανένα… έγκλημα καθοσιώσεως, όπως διαφθορά ή υπεξαιρέσεις, πλανάται πλάνην οικτράν. Για μια απλή μεταγραφή έγινε τόσος ντόρος, και μάλιστα νόμιμη. Απόδειξη; Η ομόφωνη αθώωση των πρυτανικών αρχών από το εφετείο. Όπως μας εξήγησε ο κ. Χαρβαλιάς, η αρχή έγινε με μια αίτηση μεταγραφής την περίοδο 2003-2004 (επί της τότε πρυτανείας του Χρόνη Μπότσογλου), όταν φοιτήτρια εκ Θεσσαλονίκης και έβδομη στη σειρά προτεραιότητας προσέφυγε στο Διοικητικό Εφετείο κατά της απόφασης μεταγραφής έτερης φοιτήτριας. Η υπόθεση πήρε τον δρόμο της και το δικαστήριο γνωμοδότησε υπέρ της Σχολής. Αφού η ενάγουσα φοίτησε τελικώς στη Σχολή (εξαιτίας μη εμφάνισης όλων των μεταγραφέντων), μόλις πήρε το πτυχίο της αποφάσισε να συνεχίσει τη διαμάχη (το 2009) προσδίδοντας διαστάσεις ποινικού αδικήματος και προσφεύγοντας στο Πλημμελειοδικείο, το οποίο επέβαλε στην ΑΣΚΤ ποινή εφτά μηνών με αναστολή. Η Σχολή κατέθεσε αμέσως έφεση κατά της απόφασης και το υπουργείο ενημερώθηκε άμεσα και καταλεπτώς, χωρίς να θεωρήσει το θέμα μείζον. Μόλις, όμως, ψηφίστηκε ο νέος νόμος για την παιδεία της κυρίας Διαμαντοπούλου και βγήκε το ΦΕΚ (6 Σεπτεμβρίου 2011), από την επόμενη κιόλας μέρα (7/9/2011) άρχισε το… σίριαλ των πιέσεων προς εκφοβισμό της Σχολής για πιθανή καθαίρεση των αρχών της. Βλέπετε, η Σχολή δεν υπήρξε ποτέ το «καλό παιδί» που υποστήριζε νόμο της υπουργού. Και παρόλο που η Σχολή αθωώθηκε πανηγυρικά από το Εφετείο Αθηνών (31 Οκτωβρίου 2011), το υπουργείο στις 13 Ιανουαρίου 2012 εξέδωσε Διαπιστωτική Πράξη καθαίρεσης των πρυτανικών αρχών, την οποία ούτε καν τους κοινοποίησε (τη διάβασαν στη «Διαύγεια»!). Πώς αυτό; Επειδή δεν είχε «καθαρογραφεί» ακόμα η αθωωτική απόφαση, η οποία ήταν, βεβαίως, σε γνώση του υπουργείου, παρόλο που οι αρμόδιοι άμεσοι συνεργάτες της υπουργού δεν… έβγαιναν στο τηλέφωνο, όπως μας λέει ο πρύτανης. Θέλετε και το καλύτερο; Στις 20 Ιανουαρίου 2012 εκδίδεται και Δεύτερη Διαπιστωτική Πράξη, η οποία ανακαλεί την πρώτη! Όχι επειδή έγινε κάποιο λάθος, αλλά για… «λόγους δημόσιου συμφέροντος», όπως έγραψαν, χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να μεριμνήσει για την αποκατάσταση του κύρους και της αξιοπιστίας της Σχολής. Μόνο ο αναπληρωτής υπουργός Κ. Αρβανιτόπουλος ζήτησε συγνώμη από τις πρυτανικές αρχές, ο μοναδικός, όπως λέει ο κ. Χαρβαλιάς, που «όχι μόνο δεν γνώριζε το ιστορικό, αλλά από τον οποίο κάποιοι αποσιώπησαν τα πραγματικά πλήρη στοιχεία…». Η ίδια η υπουργός κυρία Διαμαντοπούλου δεν ζήτησε ποτέ συγνώμη ως αναγνώριση των ευθυνών της.

Η ΑΙΤΙΑ: Ανθρώπινο λάθος, θα μπορούσε να ισχυριστεί ο πιο καλόπιστος. Είναι, όμως, έτσι; Ή μήπως όλα έγιναν με γνώμονα να τρωθεί η δημοκρατική αντίσταση και το κύρος της ΑΣΚΤ; «Η απόφαση του υπουργείου Παιδείας ήταν απολύτως στοχευμένη σε τρεις άξονες», λέει ο κ. Χαρβαλιάς. «Πρώτον, να σπιλώσει την υπόληψη της ΑΣΚΤ επειδή δεν υπήρξε ποτέ πειθήνια και υποτακτική στους παρεμβατικούς διορισμούς της υπουργού. Δεύτερον, να εκφοβίσει τα μέλη της Συγκλήτου αλλά και ολόκληρη την ακαδημαϊκή κοινότητα ότι μπορεί να καθαιρεθεί από τη μια μέρα στην άλλη και για… ψύλλου πήδημα. Και τρίτον, να εκθέσει τον προσφάτως διορισμένο αναπληρωτή υπουργό Κ. Αρβανιτόπουλο, που προέρχεται από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος υπέγραψε μεν την πρώτη απόφαση αλλά με επιφυλάξεις, ζητώντας πρώτα να λάβει γνώση αν μπορούσε να ανακληθεί. Θεωρώ τη συμπεριφορά του υπουργείου, της κυρίας Διαμαντοπούλου και των αρμόδιων συνεργατών της αμετροεπή και εξαιρετικά επικίνδυνη, ιδίως υπό τις παρούσες συνθήκες κρίσης που ζούμε».

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...