Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Τη μέρα που χάθηκε η Πολιτική

Γράφει ο Βασίλης Μαγκλάρας, διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών

Η μέρα που προσχωρήσαμε επίσημα σ' αυτό που η ελληνική ιστορία του μέλλοντος θα ονομάσει ως «Η Εποχή του Μνημονίου» είναι η μέρα που χάθηκε η δυνατότητα της πολιτικής από τη χώρα μας και ξεκίνησε ο εκβιασμός ως πολιτική προοπτική. Όχι ότι τα προηγούμενα χρόνια αξιοποιούσαμε αυτήν τη δυνατότητα, αλλά τη στιγμή εκείνη χάθηκε και τυπικά. Από τότε η πολιτική ζωή της χώρας χωρίστηκε σε τρία στρατόπεδα, τους μνημονιολάγνους, τους μνημονιομάχους και εσχάτως τους μνημονιοχαμαιλέοντες.

Ως μνημονιολάγνοι δύνανται να χαρακτηριστούν αυτοί που θεωρούν ότι μπορούν να σώσουν τη χώρα χωρίς να σώσουν τους Έλληνες. Είναι αυτοί που περίμεναν πως και πως ένα μνημόνιο για να «στρώσει» η χώρα από τις χρόνιες παθήσεις του κακού δημόσιου τομέα, της αδιαφάνειας, της διαφθοράς και των κακών Ελλήνων εργαζόμενων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, που τολμούν να θέλουν να πληρώνονται επειδή έτυχε να έχουν εργασία. Αυτοί οι πολιτικοί θεωρούν ως δική τους εργασία, και μάλιστα πως τους την ανέθεσε και ο ελληνικός λαός, να απολύσουν όσους περισσότερους γίνεται και να κόψουν όσο πιο πολύ μπορούν μισθούς και συντάξεις.
Θεωρούν ως μεταρρύθμιση τη μείωση των εισοδημάτων και μάλιστα την ονομάζουν εσωτερική υποτίμηση, διότι έτσι θα έρθει η ανάπτυξη. Ωστόσο, δεν κάνουν τίποτα για την ανάπτυξη εκτός από εσωτερικές υποτιμήσεις, οι οποίες προφανώς δεν οδηγούν στην ανάπτυξη, διότι κανείς δεν επενδύει σε μία οικονομία με συρρικνούμενα εισοδήματα. Αυτοί οι πολιτικοί βρίσκονται σε σύγχυση. Έχουν μπερδέψει το μίκρο με το μάκρο επίπεδο ανάλυσης. Θεωρούν πως ό,τι είναι υγιές σε μία επιχείρηση σε κρίση, οι περικοπές δαπανών, είναι υγιές και για το κράτος. Έτσι, έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα παγκόσμιο case study ύφεσης.
Για τους μνημονιολάγνους το Μνημόνιο δεν έχει κανένα πρόβλημα. Για το γεγονός πως αντί να πέσει το χρέος αυξάνεται και αντί να μειωθεί το έλλειμμα επίσης αυξάνεται δεν φταίει ο εγγενής οικονομικός ανορθολογισμός του, αλλά η ατελής εφαρμογή του. Γι' αυτό και δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά μεταξύ οικονομικού ανορθολογισμού και μεταρρύθμισης. Μεταρρυθμίσεις χρειάζεται και η Σουηδία. Η ανάγκη για μεταρρυθμίσεις είναι διαρκής σε κάθε αναπτυγμένη χώρα. Ωστόσο, οι απολύσεις, η περικοπή μισθών και συντάξεων και η αύξηση των φόρων δεν ονομάζεται μεταρρύθμιση. Με γενικολογίες, όμως, περί ισότητας και μεταρρυθμίσεων καμία οικονομία δεν πέτυχε ποτέ τίποτα.
Σε αντίθεση με τους μνημονιολάγνους, οι μνημονιομάχοι έχουν σταθεί πάνω από το πτώμα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας και περιγράφουν τη σήψη. Γι' αυτούς όλα είναι άσχημα και δεν χρειάζεται να προβάλλεις προτάσεις ή λύσεις, εκτός βέβαια από την προλεταριακή εξουσία.
Η επιστροφή προς τα πίσω αρκεί για να τα αλλάξει όλα. Και αν δεν μας δανείζουν οι αγορές θα βρούμε κάποιους άλλους να μας δανείσουν. Οι επενδύσεις πρέπει να έρθουν, αλλά να μην τολμήσει κανείς να ιδιωτικοποιήσει τίποτα και βέβαια ακόμα καλύτερα, με τιμονιέρη το λαό θα παράγουμε στα εργοστάσια της χαράς καλύπτοντας τις ανάγκες του λαού.
Αυτοί, όμως, που είναι χειρότεροι όλων είναι οι μνημονιοχαμαιλέοντες, οπαδοί της πανδαισίας των απόψεων. Είναι αυτοί που χορήγησαν τη λάθος συνταγή και τώρα κλαίνε πάνω από το πτώμα. Εσχάτως, η χώρα έχει αρχίσει να αποκτά σεβαστό αριθμό και τέτοιων. Είναι μετανοημένοι μνημονιολάγνοι που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια τη «φρίκη» του καπιταλισμού και αποφάσισαν ότι μόνο η ταξική πάλη θα μας σώσει.
Είναι αλήθεια ότι στη χώρα των γενικόλογων και ποδοσφαιρικού τύπου συζητήσεων είναι βαρετό να μιλάς τεχνικά και συγκεκριμένα. Ωστόσο, η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου και η ανάπτυξη χρειάζεται συγκεκριμένα βήματα. Χρειάζεται οικονομική πολιτική που να εξετάζει ad hoc τα προβλήματα και να δίνει λύσεις. Η χώρα δεν χρειάζεται άλλους ερμηνευτές του εγχειριδίου του νεοφιλελευθερισμού και του μαρξισμού, αλλά μικρο-ανάλυση τι μας συμφέρει και τι όχι.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...