Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Στο Κέντρο Αθηνών

του Γιώργου Μυζάλη

Βρέθηκα το Σάββατο το βράδυ, καλεσμένος σε μια γιορτή, στο Κέντρο Αθηνών όπου εμφανίζονται ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Γιάννης Κότσιρας και ο Δημήτρης Μπάσης. Σε ένα μαγαζί με κρίση ταυτότητας: Δεν είναι πίστα, αλλά έχει λουλούδια. Είναι πίστα, αλλά δεν ακούς τραγούδια και παιξίματα πίστας. Δεν είναι μουσική σκηνή γιατί έχει τιμές πίστας και διακόσμηση πίστας. Είναι πίστα γιατί εκεί τραγουδούσε αρκετές χρονιές ο Γιάννης Πλούταρχος και αυτό έχει χαρακτηρίσει το χώρο. Όλα αυτά βέβαια, ελάχιστη σημασία έχουν.
Η βραδιά και ο τρόπος που κύλησε έφεραν κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου και αυτές θα αναφέρω:
Ο Μητροπάνος είναι μια κατηγορία μόνος του. Ερμηνεύει με απίστευτο τρόπο κάθε τραγούδι ξεχωριστά.Καταργεί κάθε ερμηνευτικό και τραγουδιστικό κανόνα, βγαίνει από το ρυθμό και τις μελωδίες, αλλά καθηλώνει. Φοβερή παρουσία, αρχοντική, κερδίζει δικαίως το χειροκρότημα του κοινού. Δεν είναι κοινοτυπίες όσα καλά γράφονται για αυτόν σε όλο το φάσμα του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου. Συγκλονιστικός στο «Άκου» του Τάκη Μουσαφίρη, σε μια ερμηνεία που – κατά την άποψή μου – πρέπει να δισκογραφηθεί. Το τραγούδι το «σκίζει». Ακούστε την πρώτη του ηχογράφηση (1986) εδώ και σκεφτείτε έναν φορτισμένο Μητροπάνο να το λέει σήμερα.
Ο Γιάννης Κότσιρας είναι καλός τραγουδιστής. Με μεγάλη έκταση φωνής και πολλές δυνατότητες. Ωστόσο, εμένα προσωπικά, δε με συγκινεί. Ενώ αποδίδει αλάνθαστα κάθε τραγούδι που επιλέγει, δε μου μεταφέρει κανένα συναίσθημα ή αν το κάνει, το κάνει σπανίως.

Ο Δημήτρης Μπάσης είναι σπουδαίος τεχνίτης. Από τους λίγους νέους (αν και έχει πλέον και αυτός αρκετά χρόνια παρουσίας στο ελληνικό τραγούδι) τραγουδιστές που μπορούν να κάνουν έναν αξιοπρεπή αμανέ.  Έχει στο «οπλοστάσιό» του εκείνο που οι παλιοί αποκαλούσαν «τσαλκάντζες», τα τσακίσματα, δηλαδή, εκείνα της φωνής που τόσο απαραίτητα είναι στο λαϊκό τραγούδι. Όσο θα περνούν τα χρόνια θα αναγνωρίζεται – και πρέπει να αναγνωρισθεί – περισσότερο σαν ερμηνευτής ο Μπάσης.

Τελικά ο κόσμος μπορεί να διασκεδάσει ακούγοντας καλά τραγούδια. Το μεγαλύτερο μέρος των τραγουδιών που ακούγονται στο Κέντρο Αθηνών είναι δια χειρός σπουδαίων Ελλήνων δημιουργών. Αυτό δεν εμποδίζει καθόλου τον κόσμο και στην πίστα να ανέβει και λουλούδια να ρίξει και στα τραπέζια να ανέβει.
Ο ήχος στο μαγαζί ήταν εκπληκτικός. Η ορχήστρα ακουγόταν πεντακάθαρα, το ίδιο και οι φωνές, ενώ η ηχητική αισθητική απείχε πολύ από εκείνη της πίστας. Το ίδιο και η ενορχηστρωτική αισθητική.

*Ο Γιώργος Μυζάλης είναι μουσικολόγος. 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...