Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Σχόλια και κριτικές για την ταινία "Φάουστ"


"Ο «Faust» του Sokurov δεν είναι μια κινηματογραφική προσαρμογή του αριστουργήματος του Γκαίτε με τη συνηθισμένη έννοια, αλλά μια φιλοσοφική μελέτη των θεμάτων της τραγωδίας του."
Θανάσης Γεντίμης, Cinemanews.gr
"Ο σκηνοθέτης της "Ρωσικής Κιβωτού" διασκευάζει ελεύθερα το ποιητικό θεατρικό του Γκαίτε, υπογράφοντας μια περίτεχνη όσο κι εγκεφαλική και άκαμπτη αλληγορία πάνω στη φύση της εξουσίας: ανεξάντλητες αναφορές σε Φλαμανδούς και Γερμανούς ρομαντικούς Ζωγράφους, στο εξπρεσιονιστικό "Εργαστήριο του Δόκτορος Καιγκάρι", τον Γκούνο και τον Βάγκνερ, στο θέατρο Καμπούκι και το βωβό σινεμά, με τον διευθυντή φωτογραφίας Μπρίνο Ντελμονέλ (Αμελί) και τη σκηνογράφο Γέλενα Ζούκοβα να συναγωνίζονται σε θεαματικές ιδέες και λύσεις. Χρυσό λιοντάρι στο τελευταίο Φεστιβάλ Βενετίας" -
Χρήστος  Μήτσης, Αθηνόραμα
"...Ο τόνος που επιλέγει ο Σοκούροφ να αφηγηθεί την ιστορία του Φάουστ είναι και ο καταλυτικός πρωταγωνιστής: η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στην οπερετική υπερβολή και το σλάπστικ χιούμορ, με ήρωες που φλυαρούν πυκνές φιλοσοφημένες ατάκες με θεατρικότητα στην έκφανση του λόγου αλλά με μία κόντρα, μπουφόνικη σχεδόν σωματική ενέργεια. Η ατμόσφαιρα αποπνέει κάτι από την πνιγερή στιβαρότητα της ζωγραφικής του Ρέμπραντ, τις εξπρεσιονιστικές φωτοσκιάσεις του Φ. Γ. Μουρνό, ακόμα και τον σύγχρονο σουρεαλισμό του Τέρι Γκίλιαμ, δημιουργώντας ένα γκροτέσκο, ζεστό χάος..." -
Πόλυ Λυκούργου, Flix.gr
"...Τα διλήμματά του είναι ζωντανά, η αναγωγή στο σήμερα κατά κάποιον τρόπο μπορεί να γίνει, και με καλή θέληση η σύγκριση με τους άλλους τρεις «μονάρχες» είναι αντικείμενο σπουδής. Η ροή της βραβευμένης με Χρυσό Λέοντα στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας ταινίας είναι κουραστική, χωρίς ν' ακροπατεί στο χείλος του ψυχικού γκρεμού..."
 Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος,  Lifo
"...Ο Σοκούροφ υποκλίνεται στη θεωρία ότι τόσο ο Γκέτε όσο και ο Φάουστ είναι κλειδιά του παγκόσμιου πολιτισμού γιατί μιλούν για την αιώνια πιθανότητα του ανθρώπου να προδώσει, να χαθεί στο σκοτάδι. Και λένε επίσης ότι η νίκη δεν είναι πάντα το τέλος της ιστορίας. Η ήττα μπορεί επίσης να είναι το τέλος..."
Γιάννης Ζουμπουλάκης, Το Βήμα
Ο Αλεξάντερ Σοκούροφ εισχωρεί βαθιά στη σκέψη του Γκέτε και η έμπνευσή του πηγαίνει το έργο ακόμη πιο μακριά. Πρόκειται για μία μεγάλη στιγμή, για μία μεγαλειώδη συνάντηση των τεχνών που ένα κολοσσιαίο δημιούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας εμπνέει και έχει ως αποτέλεσμα ένα κινηματογραφικό αριστούργημα.
 Στράτος Κερσανίδης, Εποχή
"...Eκεί που η πρώτη ύλη της μελιχρής φωνής του πνεύματος, η κενότητα της γνώσης και αποκρυπτογράφηση του πολυδύναμου πνεύματος στα χέρια ενός Γκρίναγουει για παράδειγμα, θα μετατρέπονταν σε μια άσκηση φορμαλιστικού ύφους πνιγμένη στο χάος των εντυπώσεων, ο Σοκούροφ ανασύρει έξω από τη θεατρίζουσα δομή του έργου τη θέρμη της φλόγας της ποιητικής παρουσίας του πνεύματος, εμπλουτίζοντάς την με γονιμοποιό  δράση..."
Ανδρέας Κύρκος,  Cinetime.gr
«Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι» έχει πει ο Γκαίτε, και ο Φάουστ, αυτός ο μοναδικός ήρωας στην ιστορία της ευρωπαϊκής σκέψης, είναι η επιτομή της ανάλυσής του για το σκοτεινό ανικανοποίητο της ανθρώπινης φύσης. Ισως αρχικά προκαλεί αμηχανία το γεγονός ότι ο Σοκούροφ περιέλαβε τον Φάουστ ως τέταρτο μέρος της κινηματογραφικής τετραλογίας του πάνω στη φύση της εξουσίας, μετά τον Χίτλερ («Μολώχ», 1999), τον Λένιν («Ταύρος», 2000) και τον Χιροχίτο («Ο Ηλιος», 2005). Ο Σοκούροφ παρουσιάζει μια δική του εκδοχή πάνω στον μύθο του Φάουστ, ο ήρωάς του είναι ένας οραματιστής επιστήμονας του 19ου αιώνα, ένας επαναστάτης, που έχει χάσει όμως την πίστη του στον άνθρωπο… Με απόηχους ενός μακρινού πολέμου, τον βλέπουμε να ζει σε μια σχεδόν μεσαιωνική πόλη, που βουλιάζει στην ανέχεια και την εξαθλίωση, την οποία ο φακός του Σοκούροφ αιχμαλωτίζει, με υποβλητικές κινήσεις της κάμερας, στους τόνους του γκρίζου, της σήψης και της στάχτης... Μαζί με τον τοκογλύφο Μεφιστοφελή, ο δόκτωρ Φάουστ περιπλανιέται στην πόλη σαν υπνωτισμένος, διασχίζει παράδοξους υπόγειους διαδρόμους, περνάει από έρημα, γεμάτα βράχια τοπία, μέχρι να «αποκαλυφθεί» ως ένας σχεδόν «σύγχρονος» άνθρωπος στο εκπληκτικό τέλος αυτής της μοναδικής ταινίας… Σίγουρα η πιο ώριμη ταινία του Σοκούροφ, γυρισμένη στη γερμανική γλώσσα, σε σενάριο του Γιούρι Αράμποφ (που μεταγλωττίστηκε στα γερμανικά).
Κώστας Τερζής, Αυγή
Η αξία του Σοκουροφικού Φάουστ δεν συνίσταται στο «μήνυμα» γι' αυτό και «ανάλυση» στο σενάριο δεν θα είχε κάποιο νόημα, δεδομένου ότι όλα είναι ήδη γνωστά από το πρωτογενές κείμενο. Η ταινία όμως είναι έργο τέχνης οπτικοακουστικής φύσης και χρησιμοποιεί μια γλώσσα ειδική, που ταυτίζεται με το βαθύτερο νόημα του ίδιου του έργου.
Τζία Γιοβάννη, Ριζοσπάστης

"Μια απόδοση και ανάγνωση της ιστορίας, που σκοπό έχει να δείξει την ουσία που δεν διαφαίνεται εύκολα. Ποιο είναι το χρώμα ενός κόσμου που οδηγεί σε κολοσσιαίες ιδέες; Ποιο είναι το άρωμά του; Στον κόσμο του Φάουστ, είναι όλα πνιγηρά: συνταρακτικά σχέδια γεννιούνται στο στριμωγμένο μέρος όπου περιδιαβαίνει ο Φάουστ. Είναι ένας στοχαστής, που διαλαλεί ιδέες, μεταδίδει λέξεις, που κάνει σχέδια, ένας ονειροπόλος. Ένας ανώνυμος άντρας που ωθείται από απλά ένστικτα: πείνα, απληστία, λαγνεία. Ένα δυστυχισμένο, κυνηγημένο πλάσμα, που θέτει μια πρόκληση στον Φάουστ του Γκαίτε. Γιατί να μείνει εκεί όταν μπορεί να πάει παραπέρα; Κι ακόμα παραπέρα, και πιο πέρα, πιέζοντας πάντα προς τα εμπρός, χωρίς να προσέχει ότι ο χρόνος μένει ακίνητος..."
Ορέστης Ανδρεαδάκης, Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ
"Εδώ έχουμε καθαρή τέχνη. Ο Σοκούροφ στοχάζεται πάνω στο μύθο και στέκει περισσότερο στο έργο του Γκέτε και λιγότερο στο μύθο. Ως στοχασμός δεν θα λέγαμε ότι φωτίζει κάτι άλλο απ’ ό,τι φώτισε ο Γκέτε. Ως κινηματογράφος επεκτείνει το πεδίο βολής του όχι προς άλλα μονοπάτια αλλά στο πλαίσιο που χάραξε για την προσωπική του υπογραφή"
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, Περιοδικό Downtown
"H μεγάλη των Σοβιετικών σχολή επανέρχεται με ένα αριστούργημα που έχει σημαδέψει την παγκόσμια κουλτούρα. Ένα οδοιπορικό στην «κόλαση» των παθών και στην έλξη που ασκεί η εξουσία, με μια αισθητική πληρότητα υπεράνω κριτικής και με ερμηνείες για να διδάσκονται στις κινηματογραφικές σχολές. Μην τη χάσετε. Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα κινηματογραφική ματιά στο συμβολικό αριστούργημα του Γκαίτε."
Δημήτρης Κανέλλης, Το Ποντίκι
"Αντιμέτωπος με τον εαυτό του και τον Μεφιστοφελή, ο Φάουστ, θα κοντράρει τη θεολογία με τον ορθολογισμό, την επιθυμία με την ηθική, την ηθική με τον ίδιο της τον εαυτό και τις πολλές εκφράσεις της, από την επιστημονική εώς τη μεταφυσική και θεολογική εκδοχή της, την ώρα που ο Σοκούροφ, παίζει κοροϊδευτικά τόσο με το χωροχρόνο όσο και με τις δραματουργικές συμβάσεις μιας τέτοιας, πολλαπλής σύγκρουσης μέσα σε παραμορφωτικό πεδίο δράσης. Που κι αυτό με τη σειρά του, αμφισβητεί τα σύνορα ανάμεσα στη θεατρική σύμβαση, την εικαστική υπέρβαση και την κινηματογραφική γλώσσα. Αναγκάζοντας με έναν εκμεταλευτικό, ενίοτε εξαντλητικό, αλλά τόσο συγκεκριμένης στόχευσης, χειρουργικό χειρισμό, τον βομβαρδισμένο θεατή, να μετατραπεί (όπως και οι ηθοποιοί του) σε σοβαροφανή πλανώδιο καμποτίνο, αντιμέτωπο με το υπαρξιακό του αδιεξόδο και τη λαϊκότητα των ευσεβών και ασεβών του, ιδεολογικών και καλλιτεχνικών πόθων. Τίποτα λιγότερο από αριστούργημα."
Τάσος Θεοδωρόπουλος, iefimerida.gr
"Ο Σοκούροφ έφτιαξε ένα φιλοσοφικό ρόουντ-μούβι, γεμάτο σκηνές πλούσιες όχι μόνο από εικαστικής πλευράς αλλά και θεματικά, με ιδέες και ερωτήματα, μαζί κι ένα εύστοχο, διαβρωτικό χιούμορ, που μόνο ένας σκηνοθέτης που προβληματίζεται για τον κόσμο και την τέχνη του ξέρει να βάζει με τέτοιο άμεσο, κινηματογραφικά συναρπαστικό τρόπο. Σίγουρα η πιο ώριμη ταινία του σκηνοθέτη της «Ρώσικης κιβωτού»."
Νίνος Φενέκ Μικελίδης, Ελευθεροτυπία
"Η προβληματική της ταινίας παραμένει γνώριμη, αυτό που εδώ κερδίζει το παιχνίδι είναι η σκηνοθεσία, οι εικόνες, το ύφος του φιλμ, η περιπλάνηση που στήνει ο Σοκούροφ όχι στην κόλαση μα στον κόσμο των ανθρώπων, για να θυμίσει πως κάτω από το κατάλληλο πρίσμα  η διαφορά τους δεν είναι μεγάλη και πως η «μεγάλη κρίση» και οι επιλογές είναι πάντα εδώ δίπλα μας..."
Γιώργος Κρασσακόπουλος, Athens Voice
"Το κείμενο του Γκέτε είναι κλασσικό, αλλά ο ρώσος δημιουργός δίνει την δική του ερμηνεία μ' έναν από τους καλύτερους εαυτούς του, καταλήγοντας δίπλα σε θερμούς πίδακες και άγρια ηφαιστειακά τοπία. Ο "FAUST" του σαρκάζει τους πάντες και τα πάντα φτύνοντας στο πρόσωπο της μοίρας που ο ίδιος διέγραψε ενώ ορμάει μέσα στην άβυσσο της ύπαρξης χωρίς κανένα όριο και έλεος για τίποτε...Μαγευτικό!"
Γιάννης  Ραουζαίος, myfilm.gr

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...