Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Το τέλος της μεταπολίτευσης

   Τα γεγονότα στο προηγούμενο σαββατοκύριακο, σηματοδοτούν κατά τη γνώμη μου, την απαρχή μιας νέας εποχής και το σταδιακό τέλος της περιόδου αυτής η οποία έμεινε στην Ιστορία σαν "Μεταπολίτευση".
   Ο διαφαινόμενος σχηματισμός κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας ( και όχι ενότητας ή  συννενόησης ή σωτηρίας) , προέκυψε από κάτι που στις σύγχρονες πολιτικές κοινωνίες είναι κεκτημένο. Τον ρεαλισμό. Την επιτυχία του εγχειρήματος , θα την κρίνει ο ιστορικός του μέλλοντος, εκ προοιμίου όμως ξεκινάει με αρκετούς περιορισμούς και αυτό με κάνει σκεπτικό για την επιτυχία της κυβέρνησης αυτής.
   Αποτελεί ωστόσο μια πρόβα τζενεράλε αυτού, που σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον, θα προκύψει μετά τις επόμενες εκλογές, αφού είναι σχεδόν αδύνατο να έχει ένα κόμμα την αυτοδυναμία. Τότε ( στις 19 Φεβρουαρίου;) θα προκύψει και η πρώτη πραγματική κυβέρνηση συνεργασίας. Αδυνατώ να πιστέψω πως κάποιος θα βαλθεί να βάλει μια ρημαζόμενη χώρα , σε ένα ρευστότατο διεθνές περιβάλλον, σε συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις τύπου '89 με μόνο έπαθλο την αυτοδυναμία, γιατί πλέον θα του γυρίσει μπούμερανγκ.
   Οι πρώτες πραγματικές κυβερνήσεις συνεργασίας, κατά τη γνώμη μου θα πυροδοτήσουν και τον μηχανισμό του πολιτικού μετασχηματισμού. Θα αναδείξουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, δύο ουσιώδη στρατόπεδα, πέρα από τον κλισέ διαχωρισμό αριστεράς-δεξίας,  τους Ευρωπαίστές και τους κοτζαμπάσηδες, ( κυρίαρχη πολιτική ομάδα στη χώρα από το 1821).
   Το ΠΑΣΟΚ σε αυτή την διελκυστίδα, θεωρώ πως σε ορίζοντα δυο ετών, θα είναι αδύνατο να διατηρηθεί σε ενιαίο πολιτικό σχηματισμό. Υπάρχουν πολύ ξεκάθαρα, δύο πολιτικές ομάδες διακριτά ξεχωριστές μέσα του. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ ( Παναγιωτακόπουλος & ΣΙΑ) και αρκετοί άλλοι που κατά την ταπεινή μου άποψη καμμία σχέση δεν έχουν με αυτό, απλά είδαν φως και μπήκαν σε κάποια στιγμή της ιστορίας. 
   Η προχθεσινή παρωδία του δημοψηφίσματος δεν ήταν άσχετη με την ιστορία του κινήματος. Το ΠΑΣΟΚ πάντοτε ήταν ένα κόμμα πολιτικού οπορτουνισμού, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, έξω οι βάσεις του θανάτου κλπ. Απλά κατάφερε να κρατηθεί στην εξουσία λόγω της διαχείρισης της εξουσίας ιδίως κατά τη πολύπαθη δεκαετία του '80. Η οκταετία αυτή ήταν αρκετή για να διορίσει τόσο πολύ κόσμο και να μοιράσει τόσο πολύ (δανεικό ) χρήμα που κατάφερε να αποκτήσει μεγάλα ερίσματα στη λαϊκή βάση. Στη συνέχεια απλά έκανε διαχείριση. Τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις δείχνουν όλα τα παραπάνω. Ο ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν ψήφιζε για ορθολογική διαχείριση, για αυτό κα του ήταν ξένη η απόπειρα πολιτικής του 2009-2011.Το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν ειχε μια ενιαία ιδεολογική βάση.
   Η Νέα Δημοκρατία με τη σειρά της , κατάφερε από το κατ'εξοχήν ευρωπαϊκό κόμμα ( προχθεσινή παραδοχή  Φλωρίδη στον ΣΚΑΙ) , να μετατραπεί σε ανταγωνιστή του ΠΑΣΟΚ, στην κακοδιαχείριση και στη σπατάλη, τελευταία και στον λαϊκισμό, προκειμένου να αλλώσει όσο μπορούσε το πρασινοκρατούμενο δημόσιο. Η διαφορά είναι πως η Νεα Δημοκρατία στην πράξη έχει και μια μεγαλύτερη ιδεολογική συνοχή και έτσι εξηγείται η διαφορά στις δημοσκοπήσεις.
  Η διαχείριση αυτή της εξουσίας τα τελευταία 30 έτη , από πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ και ακολούθως τη Νέα Δημοκρατία, μετέτρεψε την ευρωπαϊκη ευκαιρία σε ευρωπαϊκη απειλή στα μάτια κάποιων συμπολιτών μας , όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις .
  Στη Νεα Δημοκρατία επίσης φαίνεται ξεκάθαρα πως υπάρχουν δυο ξένοι στο ίδιο κόμμα. Η Λαϊκή Δεξιά εκφραζόμενη στη συγκυρία από τον αρχηγό της και μια φιλελεύθερη ευρωπαϊκή ομάδα στελεχών που μεταξύ τους δεν έχουν καμμία σχέση. Θα είναι σχεδόν αδύνατη η παραμονή κάτω από την ίδια ομπρέλα, όταν πλέον θα έχει χαθεί το bonus της ενδεχόμενης μονοπωλιακής διαχείρισης της εξουσίας.
   Η Αριστερά στο σύνολό της , η σχεδόν, από την πλευρά της, εμμένει σε ανεφάρμοστα μοντέλα, ή σε γενικόλογες καταγγελίες αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα των στιγμών.
   Οι διαφαινόμενες κυβερνήσεις συνεργασίας θα δώσουν στο μέλλον την ευκαιρία σε αριστερά κόμματα να συμμετασχουν με τη σειρά τους σε κυβερνητικά σχήματα. Θα το πράξουν με ενδεχόμενο αντάλλαγμα την απλή αναλογική που είναι πάγιο (σωστά) αίτημά τους. Αυτή θα είναι η κρίσιμη στιγμή για την Αριστερά. σε κάποια ( όχι μακρινή ) εποχή στο μέλλον. Από την πρακτική της , θα δείξει αν μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική Ευρωπαϊκή Αριστερά και να αποκτήσει δυναμική , η θα μείνει με σοβιετικά, σταλινικά και τροτσκικά απωθημένα και μοιραία θα συρικνωθεί ,καθώς πλέον παγκοσμίως θα επικρατεί όλο και περισσότερο ο πολιτικός ρεαλισμός.
   Το ΛΑ.Ο.Σ θεωρώ πως παρά την προσωρινή του άνοδο , μοιραία όταν επέλθει η διάσπαση του παραδοσιακού δεξιου κόμματος της Ν.Δ θα απορροφηθεί και θα σπάσει σε διάφορες και διαφορετικές ομάδες, αφού πέρα του ήδη προχωρημένης ηλικίας αρχηγού του, δεν διαφαίνεται το πολιτικό πρόσωπο που θα μπορούσε να πάρει τη σκυτάλη και να κρατήσει τη συνοχή του χώρου.
   Ο διαφαινόμενος πολυκερματισμός του υφιστάμενου πολιτικού τοπίου, θα δώσει τη μεγάλη ευκαιρία κατά τη γνώμη μου , με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών εξελίξεων, στην ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων , αυτου που στην Ευρώπη ονομάζονται φιλελεύθεροι και στην Ελλάδα μέχρι σήμερα λόγω του πελατειακού και κομματικού κράτους δεν είχαν τύχη, δυνάμεις που θα προσβλέπουν στη σύνθεση και στη δημιουργία, απαγκιστρωμένες από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος.
    Οι εκτιμήσεις μου αυτές δεν αφορούν απαραίτητα το αύριο, αλλά είναι όπως φαντάζομαι την ελληνική πολιτική σκηνή σε ορίζοντα δεκαετίας.
 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...