Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Πρωί στην Πλατεία Βικτωρίας

Αν τύχει και περάσεις πρωί από την Πλατεία Βικτωρίας θα τους δεις μαζεμένους εκεί. Πόσοι είναι; Αρκετοί για να γεμίζουν τον κενό χώρο της πλατείας. Αυτό που σου εντυπώνεται είναι η εικόνα της απραξίας. Πολλοί είναι μόνοι, άλλοι με τις οικογένειές τους, όμως κανείς τους δεν μοιάζει να πηγαίνει πουθενά, κανείς τους δεν κάνει τίποτε. Σε αντίθεση με τον πληθυσμό της πόλης που πηγαινοέρχεται, αυτοί κάθονται ή στέκουν όρθιοι και περιμένουν.
Τι περιμένουν; Μια δουλειά που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Τη βίζα που δεν θα τους δώσουν. Ισως και τίποτε. Οι περισσότεροι ίσως περιμένουν το απόγευμα, όταν η πλατεία θα αδειάσει από τον πληθυσμό της και αυτοί θα πάνε να στοιβαχτούν στα διαμερίσματα της περιοχής, κατά δεκάδες σε μερικά τετραγωνικά. Από πού έρχονται; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι μόνο μέσα στον Οκτώβριο στον πληθυσμό τους προστέθηκαν ακόμη 10.000.
Αν ακολουθήσεις τη διαδρομή τής Πατησίων προς Πατήσια τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα. Μερικά στενά της Κυψέλης τα μονοπωλούν. Βλέπεις πολλούς να βουτάνε στους κάδους των σκουπιδιών, όμως και πάλι η εντύπωση που επικρατεί είναι η εντύπωση της απραξίας. Ορθιοι στο πεζοδρόμιο, χωρίς ούτε οι ίδιοι να ξέρουν γιατί στέκουν όρθιοι και δεν πάνε παρακάτω. Ούτως ή άλλως, παρακάτω τίποτε παραπάνω δεν τους περιμένει.
Προστέθηκαν 10.000 στους πόσους; Στα δύο εκατομμύρια που ήδη βρίσκονται στην Ελλάδα - λιγότεροι, περισσότεροι; Κανείς δεν ξέρει. Και είναι σίγουρο ότι αν αρχίσεις να ρωτάς γιατί κανείς δεν ξέρει θα αρχίσει ο πατριωτισμός των αρμοδιοτήτων. Αυτό αντιθέτως που ξέρεις, ακόμη κι αν δεν σ' το λένε, είναι πως όσοι περνούν το σουρωτήρι των συνόρων στον Εβρο «προωθούνται» για την Αθήνα, για την ανθρώπινη χωματερή του Κέντρου. Λένε πως η κατάσταση εκεί έχει γίνει ανεξέλεγκτη, πως τα φυλάκια του στρατού έχουν εγκαταλειφθεί, πως ακόμη και η Frontex συμπεριφέρεται σαν ελληνικό Δημόσιο.
Με τις δόσεις, τα δημοψηφίσματα και τις κυβερνήσεις συνασπισμού τούς έχουμε ξεχάσει. Δεν έγινε και τίποτε τρανταχτό για τα δελτία, εξάλλου, τους τελευταίους μήνες. Ομως, αργά ή γρήγορα, κάτι θα γίνει. Και θα βγουν οι νομπελίστες του ξεχαρβαλωμένου μας κράτους και θα αγορεύουν για μέτρα που θα λάβουν, αν και τα έλαβαν, απλώς τα μέτρα δεν κατάλαβαν για να ληφθούν.
Πώς αντιμετωπίζεται η κατάσταση; Μάλλον δεν αντιμετωπίζεται. Σωρεύεται όπως το χρέος και τα ελλείμματα. Ωσπου κάποια μέρα δεν θα υπάρχει χώρος στο Κέντρο της Αθήνας για να τον καταλάβουν ή κάποια μέρα θα καταλάβουν πως τίποτε και κανείς δεν βρίσκεται απέναντί τους για να τους σταματήσει. Δεν κινδυνολογώ. Απλώς φοβάμαι. Και φοβάμαι ακόμη περισσότερο γιατί κανείς δεν μιλάει για το ανεξέλεγκτο κοινωνικό έλλειμμα που σωρεύεται καθημερινά από τα κύματα των μεταναστών.
Η ευθύνη της υπόλοιπης Ευρώπης είναι μεγάλη. Ακόμη μεγαλύτερη γιατί για την αντιμετώπιση αυτού του χρέους η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη ήταν ανύπαρκτη. Μας άφησαν μόνους και η εικόνα που επικρατεί στο Κέντρο της Αθήνας δείχνει πόσα θαύματα μπορούμε να κάνουμε για να καταστραφούμε αν μας αφήσουν μόνους. 
 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...